Bleed From Within - Fracture (Album Review)

"Everything Being A Constant Carnival, There Is No Carnival Left"

- Victor Marie Hugo -

Οι Bleed From Within αρχικά ξεκίνησαν σαν Deathcore συγκρότημα. Τα δύο πρώτα τους άλμπουμ (Humanity και Empire) έχουν εντελώς διαφορετικό ήχο με το σήμερα. Μετά από το άλμπουμ του 2018 (ERA) και την αλλαγή του Martin Evans στις ρυθμικές κιθάρες από τον Steven Jones, το 2017 oι Άγγλοι Groove Metallers Bleed From Within έβγαλαν αισίως το 5ο τους με τον τίτλο "Fracture".

Το artwork του συγκροτήματος ομολογώ ότι μου άρεσε αρκετά. Το δημιούργησε ο David Provan επίσης έχει φιλοτεχνήσει άλμπουμ και λογότυπα όπως από τους: Godeater και Woe Betide. Σε γενικές γραμμές που άρεσε. Οριακά που θύμισε και το άλμπουμ των Τιτάνων Heaven N Hell

Μουσικά τώρα είναι πολύ τίμιοι για αυτό που παίζουν. Ο Δίσκος διαρκεί 42:13 λεπτά. Οι επιρροές τους στα παιξίματα τους, με θυμίζουν αρκετά Lamb Of God, αλλά και Machine Head. Σε αυτόν τον δίσκο έχουμε και μια Guest εμφάνιση ενός πολύ γνωστού καλλιτέχνη, αλλά θα τα πούμε στην συνέχεια αυτό.

Βγάζουν όλο αυτό το μίσος που θέλουν να ακουστεί μέσω της δουλειά τους. Με το πρώτο κομμάτι (The End of All We know), εδώ το συγκρότημα μπαίνει δυναμικά. Τα Φωνητικά του τραγουδιστή μου άρεσαν αρκετά, όπως και τα δεύτερα φωνητικά. Επίσης τα δικασίδια του ντράμερ και γενικά όλο το drum fill που έβγαλε στα επόμενα τρία κομμάτια (Pathfinder, Into Nothing, Και Fall Away). Στο Utopia, τα παιξίματα τους, solos και Riffs θυμίζουν πολύ έντονα το ηχόχρωμα στο "Sacrament" με διαφορετικές όμως πινελιές, έχει αυτήν την τάση για επανάσταση.

Το κομμάτι που ξεχώρισα όπου είναι και Guest, ο Matthew Heafy των αγαπητών (για μένα τουλάχιστον) Trivium είναι το Night Crossing, το οποίο και μου άρεσε αρκετά με δυνατά Breakdown να δένουν εξαίρετα με το μοντέρνο κάπως τσικ που δώσανε στην σύνθεση του κομματιού αλλά και το πόσο καλά δένουν οι δύο φωνές.

Κάτι που μου κίνησε ιδιαίτερα το ενδιαφέρον ήταν οι μπασογραμμές όπου είναι σε αρκετά έντονο Tempo, το οποίο σου θυμίζει ένα πιο Djent ύφος.  Για το κλείσιμο δεν πιστεύω να ταιριάζει κάτι άλλο από το A Depth That No One Dares, όπου έσβησε ιδανικά όλη αυτήν την ιστορία που θέλει το συγκρότημα να διηγηθεί, με το έντονο συναίσθημα του θυμού, με επιβλητικές ερμηνείες και ριφς που απλά σε "Πετσοκόβουν".

Σε γενικές γραμμές όπως είχα πει, είναι πολύ τίμιοι και σίγουρα θα είναι μέσα στις λίστες όπου θα ακούσω. Αυτό που δεν με άρεσε σχεδόν καθόλου είναι ότι κάποια σημεία τους είναι επαναλαμβανόμενα. 10 κομμάτια που θέλουν να σε προκαλέσουν να μπεις σε πιτ,

Τον δίσκο μπορείτε να τον αγοράσετε μέσω της Century Media Records αλλά και από το ίδιο το site του συγκροτήματος. Η Σκωτία κατάφερε να υψώσει το ανάστημα της και να εκφράσει την οργή της για όλη αυτήν την κατάσταση στον κόσμο, πράγμα που φαίνεται και στο εξώφυλλο του συγκροτήματος, από το οποίο προκαλείται "Κάταγμα" όπως λέει και ο τίτλος του δίσκου, βαθύ αρκετά και ψαγμένο στο πόσο καλά φιλοσοφήσανε , την ψυχική διατάραξη του καθενός και την οργή που προκαλείται από όλες αυτές τις συνθήκες που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια σε παγκόσμιο επίπεδο υρίως.


Βαθμολογία: 80/100


Για το Rock Da Vinci
Θάνος Κωστόπουλος