Ο Δημήτρης Σακελλαρίου (Deaf Radio - Guitar & Vocals) στο Rock Da Vinci: "Αυτό που μετράει είναι το πως νιώθουμε και αν μπορούμε αυτό να το εκφράσουμε, καθώς ταυτόχρονα να εκφράσουμε και συναισθήματα ανθρώπων που δεν γνωρίζουμε."

Αναπολώντας τα live του προηγούμενου χρόνου, ένιωσα μια μεγάλη νοσταλγία για το live των Deaf Radio στο Eightball club της Θεσσαλονίκης. Οι τοίχοι στους δρόμους, γεμάτοι παλιές σκισμένες αφίσες και οι τζαμαρίες των κλειστών μαγαζιών, έχουν ακόμη επάνω αφίσες των live που ακυρώθηκαν. Άνθρωποι φοβισμένοι, αγχομένοι απομονωμένοι, περιορισμένοι. Προσπαθούν να αναβιώσουν ή και να χαρίσουν στιγμές ξεγνοιασιάς μέσα από video και φωτογραφίες. Μια δυστοπική εικόνα, που μόνο με μουσική υπόκρουση δεν καταντά ανυπόφορη. Μοιάζει σαν να ταιριάζει απόλυτα ο τίτλος ''Modern Panic'' του album που κυκλοφόρησαν τo 2019, σε αυτό που ζούμε. Kαιρός λοιπόν να ξανακούσουμε αυτό το δίσκο, με μία νέα οπτική μετά από τη συζήτηση που κάναμε με τον Δημήτρη Σακελλαρίου, κιθάρα και φωνητικά, των Deaf Radio.

Rock Da Vinci: Deaf radio λοιπόν, ένα εύηχο όνομα που σε βάζει σε σκέψεις. Πώς προέκυψε;

Δημήτρης: Η μπάντα προέκυψε σαν μετεξέλιξη μιας παλαιότερης μπάντας μας που λεγόταν 12 Gafs, πιο punk/garage. Για να νιώσουμε και οι ίδιοι την αλλαγή, αλλά και για να σηματοδοτήσουμε μια νέα μουσική εποχή, ψάξαμε ένα διαφορετικό όνομα, μια καινούργια-διαφορετική προσέγγιση. Το όνομα αυτό έχει μια αντίθεση, γενικά μας αρέσουν οι αντιθέσεις, όπως φαίνεται και στα τραγούδια μας. Η πρώτη εκδοχή είναι ένα ραδιόφωνο το οποίο εκπέμπει σε ασυνήθιστα κύματα και κανείς δεν μπορεί να το ακούσει. Η δεύτερη εκδοχή, είναι ένα ραδιόφωνο που εκπέμπει αλλά δεν ακούει, που δεν ανήκει στην κοινωνία. Σε κάθε περίπτωση, έχει να κάνει με την αδυναμία επικοινωνίας και κατανόησης μεταξύ των ανθρώπων, ενώ έχουμε όλα τα μέσα που θεωρητικά θα μας διευκόλυναν.

Rock Da Vinci: Έχετε δηλώσει ως έδρα την Αθήνα, αλλά κάποια μέλη σας βρίσκονταν εξωτερικό. Ισχυείει ακόμη και σήμερα αυτό; 

Δημήτρης: Η απόσταση υπήρχε μέχρι Μάιο του 2019 που γύρισα και εγώ τελευταίος από το Λονδίνο. Πριν μάλιστα αλλάξουμε μπασίστα, ήμασταν με τον Αντώνη Μάντακα και τη θέση του πήρε ο Δημήτρης Γεωργόπουλος, τα δύο μέλη ήταν εξωτερικό. Υπήρξε και μεγαλύτερη απόσταση όταν κατά τη σύνθεση, ο Πάνος ο τραγουδιστής μας ήταν Κύπρο και μετά Νέα Υόρκη. 

Rock Da Vinci: Η σύνθεση του album σας Modern Panic έγινε από απόσταση;

Δημήτρης: Η σύνθεση του "Modern Panic" έγινε από απόσταση, η ηχογράφηση όμως όχι. Με αυτό το τρόπο βέβαια, μάθαμε λίγα παραπάνω πράγματα για την προπαραγωγή. Με την τεχνολογία που έχουμε και απλά προγράμματα μπορούσαμε αντί να στέλνουμε μια πρόχειρη ηχογράφηση, να φτιάχνουμε μια πιο ολοκληρωμένη προσέγγιση για το πως φανταζόμαστε τα τραγούδια.

"Modern Panic"

Rock Da Vinci: Ως μπάντα έχετε πλέον μεγάλη αποδοχή και αναγνωρισιμότητα από τον κόσμο. Νιώθετε πως έχουν αλλάξει οι απαιτήσεις του κοινού προς εσάς;

Δημήτρης: Γνωρίζαμε πως υπήρχε κόσμος που περίμενε το album "Modern Panic", αναρωτιόταν αν το "Alarm" ήταν ένα πυροτέχνημα ή αν θα υπάρξει συνέχεια. Στα live μας είδαμε πιο πολύ κόσμο, πιο παθιασμένο, μια πιο μεγάλη αγγαλιά και σιγά σιγά χτιζόταν ένα πιο πιστό κοινό. Την λέξη απαίτηση ούτε την νιώθουμε ούτε την αποζητάμε, όλοι το κάνουμε ερασιτεχνικά. Αυτό που μετράει είναι το πως νιώθουμε και αν μπορούμε αυτό να το εκφράσουμε, καθώς  ταυτόχρονα να εκφράσουμε και συναισθήματα ανθρώπων που δεν γνωρίζουμε.

Rock Da Vinci: Ήδη από το Debut Album σας "Alarm" το 2017 είχατε καταφέρει να δώσετε ένα δικό σας ηχόχρωμα και ύφος. Μπλέξατε στοιχεία Queens of the stone age με Arctic Monkeys και φωνητικά Bauhaus. Ο δεύτερος δίσκος "Modern Panic" έρχεται πιο ώριμος το 2019 με λύρισμό, απόκοσμο ύφος, εκρήξεις, ξεσπάσματα.Ποιό είναι το αποτύπωμα του νέου σας δίσκου;

Δημήτρης: Ευχαριστούμε πολύ, πέτυχες τις αναφορές. Προχωρήσαμε λίγο παραπέρα τη μουσική που έχουμε στο κεφάλι μας. Το "Αlarm" είχε πιο rock, ωμό, παλιό QOTSA ήχο. Στο "Modern Panic" και στο μέλλον από όσο φαίνεται, κινούμεαστε σε πιο λυρικά και συναισθηματικά μονοπάτια. Οι επιρροές στο album από μουσικές που ακούει ο καθένας μας από τη μπάντα διαφέρουν και ποικίλουν αρκετά από rock, pop, post punk, ως και πιο ηλεκτρονική μουσική. Σίγουρα επηρέασε και το γεγονός πως γράψαμε μαζί με τον Στέλιο Προβή των Planet of Zeus, όχι στην σύνθεση, αλλά στο πως να παρουσιάσουμε αυτό που θέλουμε. Για αυτό και ο νέος δίσκος βγήκε πιο γυαλισμένος, πιο καθαρός ηχητικά και έτσι φτάσαμε πιο κοντά σε αυτό που φανταζόμασταν.

Rock Da Vinci: Παρατηρούμε επίσης την προσθήκη συνθεσάιζερ και κάποιους άλλους πειραματισμούς όπως την προσθήκη πιάνου στο κομμάτι σας ''Colours''. Είναι κάτι το οποίο θα εξελίξετε μελλοντικά ως μπάντα;

Δημήτρης: Έχουμε αρχίσει να είμαστε πιο μελωδικοί, αναζητούμε τέτοια μονοπάτια. Στο "Colours'' μας άρεσε πολύ αυτή η ιδέα και προτιμήσαμε το ξεκούρδιστο πιάνο με τη μέτρια τεχνική, ακριβώς για να βγάζει αυτό τον απόκοσμο ήχο για αυτό το λίγο που κρατάει μέσα στο τραγούδι. Συνολικά βλέποντας και τα καινούργια κομμάτια που βγάζουμε και μέσα στην καραντίνα, πειραματιζόμαστε πολύ με το συνθεσάιζερ, pads, προγράμματα και με την προπαραγωγή.

Rock Da Vinci: Και τα δύο album σας έχουν πολύ δυνατό στιχουργικό περιεχόμενο. Ανισότητα, αδικία, μοναξιά. Ποιά είναι η κοινή γραμμή έμπνευσης;

Δημήτρης: Η πρώτη ύλη γράφτηκε όταν και εγώ και ο Πάνος, ήμασταν στο εξωτερικό παρατηρόντας τη νέα μας ζωή. Αποξένωση, αποστασιοποίηση, ψέματα, αλλοτροίωση είναι κάποια από αυτά που μας έκαναν εντύπωση. Έχουμε μια τάση να γράφουμε και πιο δυστοπικές εικόνες, στίχους όπως ''can I borrow your skin'' και ιστορίες όπως το ''Back seats'', η ιστορία ενός ζευγαριού που προσπαθούν να ξεφύγουν/να φύγουν και όλος ο κόσμος είναι οι δυό τους. Αυτά είναι τα πράγματα που μας αγγίζουν, οι παρατηρήσεις. Και πάντα μαζί με χωρισμούς,σχέσεις, έρωτες. Τα δραματοποιηείς στο κεφάλι σου και μετά τα γράφεις.

Rock Da Vinci: Από την εμπειρία σας στο Eject festival και την Ευρωπαϊκή σας περιοδεία, κάνατε αξιοσημείωτες γνωριμίες με κόσμο και συγκροτήματα;

Δημήτρης: Αξιοσημείωτη σίγουρα μια βραδιά με τους All them Witches, οι οποίοι ήταν πολύ προσιτοί και φιλικοί. Στο Ejekt όχι τόσο, γιατί οι Killers είναι πολύ μεγάλη μπάντα και τους πλησιάζεις δύσκολα. Πιο πολύ στην περιοδεία γνωρίσαμε πολλούς ανθρώπους του χώρου, όντας σαράντα μέρες στο δρόμο, με σημαντική ιστορία στην πλάτη τους. Καθώς και ανθρώπους που γνωρίζεις τυχαία από το κοινό και έχεις μια ωραία ανάμνηση από την ελάχιστη αλληλεπίδραση μαζί τους, πέρα από την ευχαρίστηση του να τους βλέπεις να περνάνε όοφα με τη μουσική σου και να τραγουδούν τους στίχους σου.

Rock Da Vinci: Το videoclip σας για το τραγούδι Animals είναι υπέροχο και πλέον το βρίσκουμε στα Short film Breaks. Θέλω να σημειώσω πως είχατε πει πως το τραγούδι ''Vultures and Killers'' εμπνεύστηκε από το βιβλίο Αδελφοί Καραμάζοφ του Ντοστογιέφσκι. Πόσο πιστεύετε οτι συνδέονται οι τέχνες στην δημιουργία για εσάς;

Δημήτρης: Θα ήταν πραγματικά όνειρο να κάναμε για κάθε κομμάτι ένα τέτοιο βίντεο, τέτοιου τύπου ιστορία και τέτοια ποιότητα. Η οπτικοποιήση θα ήταν τέλειο να συνέβαινε σε κάθε κομμάτι θα μας, καθώς υπάρχουν τόσες ιστορίες μέσα στο κεφάλι μας, ο καθένας θα μπορούσε να εκφραστεί μέσα από αυτές. Μας εκφράζει πολύ να εμπνεόμαστε διαβάζοντας ένα βιβλίο ή βλέποντας μια ταινία, σίγουρα όλα αυτά συνδέονται μεταξύ τους. Είναι υπέροχο να συνδέεις άλλες μορφές τέχνης με την εικόνα, όχι για marketing, αλλά επειδή είναι αξιοθαύμαστη αυτή η ένωση. Το τραγούδι "Oceanic Feeling" επίσης, είχε γραφτεί για ένα άλλο βιβλίο ''Το μηδέν και το άπειρο''.

Rock Da Vinci: Σας δυσκόλεψε το videoclip σαν διαδικασία;

Δημήτρης: Το videoclip ήταν δύσκολη διαδικασία, επειδή τα κάναμε όλα μόνοι μας σε φιλική συνεργασία και χωρίς παραγωγή. Βοήθησε πολύ ο Evan, ο σκηνοθέτης και πολύ καλός φίλος. Με το που κάτσαμε κάτω να δούμε την ιδέα, τα βρήκαμε αμέσως στο τι θα παρουσιάσουμε και πως. Και τα παιδιά που παίζουν είναι επίσης φίλοι μας. Κουραστικό, δύσκολο, αλλά κυρίως όμορφη διαδικασία, γιατί παίρνεις μέρος σε όλα για να στηθεί και να βγεί το αποτελέσμα που εν τέλει θέλεις.

Rock Da Vinci: Τα εξώφυλλα του album σας διχάζουν. Στο "Alarm" βλέπουμε έναν άνδρα οργισμένο να βγάζει κραυγή ή έναν άντρα ανίκανο να ακουστεί. Στο album σας Modern Panic βλέπουμε μια γυναίκα να ξεπροβάλλει ή να βυθίζεται στα προβλήματα που την περιτριγυρίζουν. Ένα άσπρο φως στην υπόθεση;

Δημήτρης: Και εμείς διχαζόμαστε, δεν έχουμε αποφασίσει αν βυθίζεται ή ξεπροβάλλει. Το εξώφυλλο από Bewild Brother του Modern Panic ήταν σαν συνέχεια του εξωφύλλου που έκανε ο Πέτρος Βούλγαρης στο Alarm. Θέλαμε πολύ μια γυναικεία μορφή και μας άρεσε αυτή η ιδέα που πνίγεται ή ξεπροβάλλει απαθής σε αντίθεση με την οργή που παρουσιάζει το Alarm. Η δυστοπική και απόκοσμη διάθεσή μας, το πνίξιμο, ο φόβος δε θα μπορούσαν να λείπουν και από την εικόνα του album.

Rock Da Vinci: Ποιό μέσο προτιμάτε στον ελύθερο σας χρόνο για να ακούτε μουσική;

Δημήτρης: Συνολικά σαν μπάντα νομίζω επιλέγουμε Spotify και βινύλια. Το βινύλιο όταν θες να προσέξεις πιο πολύ τη μουσική, να ταυτιστείς, να ζήσεις στιγμές με το δίσκο, είναι μια ολόκληρη φυσική διαδικασία. Αλλά επειδή ακούμε πολύ μουσική κάθε μέρα, το Spotify σου λύνει τα χέρια σε ποικιλία, επιλογές και προτάσεις. Σίγουρα το ίντερνετ έχει μεγαλύτερη επιρροή, καθώς τα υπόλοιπα μέσα στοχεύουν πιο πολύ σε μυημένο κοινό, συλλέκτες, ανθρώπους πιο παθιασμένους με τη μουσική. Δεν είναι κακό αυτό όμως, γιατί το ίντερνετ δίνει πρόσβαση σε δημιουργούς και μπάντες που μπορεί να μην αγόραζα το βινύλιο τους αν πήγαινα σε ένα δισκάδικο και δεν τους είχα ξανακούσει κάπου. Η αλλαγή και η εξέλιξη κοστίζει και δυσκολεύει πάντα κάποιο κόσμο, αλλά στο ευρύ κοινό το ίντερνετ είχε θετική επιρροή.

Rock Da Vinci: Τι είναι η μουσική για εσάς; Ένα είδος αντίδρασης, έκφρασης,  δουλειά, ανάγκη;

Δημήτρης: Σίγουρα έκφραση! Και σιγά σιγά κινείται σε ανάγκη έκφρασης, ασυναίσθητα έχουμε την ανάγκη και καταλήγουμε άμεσα να εκφραζόμαστε μέσα από τη μουσική. Ευτυχώς και δυστυχώς δεν είναι δουλειά, γιατί στην Ελλάδα δε θα μπορούσε να είναι δουλειά. Κυρίως είναι έκφραση και το στοιχείο που φέρνει κοντά την οικογένεια Deaf Radio, τα μέλη και τον Γρηγόρη τον ηχολήπτη μας!

Rock Da Vinci: Μαγειρέψατε τίποτα νότες στην καραντίνα; Και ποιά η άποψη σου για τα live stream;

Δημήτρης: Προς το παρών ετοιμάζουμε online πράγματα, καθώς χάσαμε ένα tour στην Ευρώπη και καμιά δεκαριά live στην Ελλάδα.. Ετοιμάζουμε ένα Deaf Radio live ιντερνετικό και κάποιες άλλες εκδόσεις των κομματιών μας, κάτι που δεν είχαμε το χρόνο να το κάνουμε πιο πριν, τα οποία θα τα δείτε σύντομα.

Τα live stream δεν μπορούν να σου δημιουργήσουν το αίσθημα του live και χρειάζονται και το τέλειο ίντερνετ και πολλά άλλα τεχνικά πράγματα. Ίσως τώρα ήταν ένας τρόπος να ξέρεις πως η μπάντα που σου αρέσει ζει και είναι δραστήρια και νιώθεις έτσι κάπως κοντά τους. Η εμπειρία σου σίγουρα δεν είναι ίδια, αλλά από το τίποτα το προτιμώ και κρατώ μια στάση αναμονής ως να ξανανοίξουν τα πράγματα κάπως με tour και συναυλίες.


Ευχαριστούμε πολύ τους Deaf Radio για αυτή τη συνέντευξη και ιδιαίτερα τον Δημήτρη Σακελλαρίου για τον χρόνο που μας διέθεσε!


Για το Rock Da Vinci,
Γεωργία Συμεωνίδου