Deaf Radio - Modern Panic (Album Review)

"Πανικός στον Μοντερνισμό...."

Κάπου στην Αθήνα, υπάρχει μία μπάντα που ονομάζεται Deaf Radio και ασχολείται αποκλειστικά με ένα πολύ δυνατό είδος, το Post Punk/Desert Rock... Ένας ήχος δυναμικός και με απόλυτο πειραματισμό εμπνευσμένο από διάφορα Concepts που βασίζονται στα κοινωνικά θέματα, δίνοντας τον Νοέμβριο του 2019 το 2ο κατά σειρά πόνημα τους με τίτλο "Modern Panic"!!

Θα ήθελα να μιλήσω πρώτα για το εξώφυλλο , το οποίο είναι αρκετά ατμοσφαιρικό καθώς προκαλεί σκέψεις και πάθη στο βάθος, ωστόσο θα τολμήσω να πω είναι ότι πρόκειται για μία δουλειά εντυπωσιακή και κάπως μυστήρια.

Ο δίσκος ξεκινάει με μία όμορφη και μελωδική μουσική που με γυρνάει σε κάτι πιο Darkwave, σε πιο Post ύφος, σε αυτό των Black Heart Procession και γυρνάει στο πιο Rock N Roll ύφος για να υποδεχτεί Death Club, γκαζάτο, δυνατό, Punk και ξεσηκωμός στο ίσιωμα με τάσεις χορού να το συνοδεύει!!!! Προσωπικά μου θύμισε πάρα πολύ ατμόσφαιρα Queen Of The Stone Age η το ηχόχρωμα του John Garcia , ωραίο ξεκίνημα με τηλεβόα στα φωνητικά, μπάσο σε εγρήγορση και μία κιθάρα που απλά δίνει το σήμα για πολύ Pit με τον Τοίχο και άφθονο Headbanging!!!

Animals.....ατμόσφαιρα σκοτεινή, βιντεάρα, στιχάρες, μουσικάρα, μελωδία και πιστεύω πως αν οι Arctic Monkeys άκουγαν κάτι τέτοιο, θα το εγκρίνανε κανονικά και με τον νόμο. Για μένα το καλύτερο κομμάτι του δίσκου, καθώς σε μία κοινωνία τόσο μικρή όπως αυτήν της Ελλάδας επικρατεί ο ρατσισμός και ο εγωισμός απέναντι στην ομοφυλοφιλία η γενικότερα στο συναίσθημα μεταξύ φίλων κ.ο.κ Μεγάλο Respect και όσοι το ακούσετε....Απλά σας το συνιστώ θα σας πάει στο Repeat τον δίσκο!!! Πολύ ωραίο Concept, αρμονικό ηχόχρωμα και μετρημένο αρκετά!!! Εύγε Μάγκες!!! Σπανίζει στις μέρες μας αυτό, μπάντες να τολμάνε και να γράφουν στιχάρες.  

"So Are You Staying Tonight , Before You Hide.Follow Me Right On The Edge And We'll Be Fine". Απλά και λυτά!

Όπως είπε ορθά ένας συνάδελφος και καλός μου φίλος: 

"Η Τεμπελιά πέθανε, οι δικαιολογίες επίσης. Όποιος θέλει, βγαίνει και κάνει πράγματα"

- John Savvidis -

Dance Like A Reptile ξεκινάει ατμοσφαιρικά, ωραία με ένα πειραματικό ριφ που σε αφήνει άφωνο και ταυτόχρονα με το Desert Rock ύφος στο οποίο διακρίνεις μία ποικιλία ήχων σε κάθε κομμάτι τους, μεγάλη ωριμότητα και σοβαρότητα καθώς απ'ότι φαίνεται έδωσαν μεγάλη βάση σε πολλούς ήχους και ακούνε πάρα πολύ μουσική. Μου αρέσει που δεν υπάρχει κάτι στάσιμο η κάποια επανάληψη, είναι σπάνιο αυτό σε ένα συγκρότημα με βάση ότι έχω ακούσει μέχρι στιγμής. Καθαρή φωνή, κρύσταλλο και ένα ωραίο σύνολο από πίσω που σου θυμίζει διάθεση εποχής 70's στο πιο New Wave!!!

Αστυπάλαια και το ταξίδι στο Αιγαίο ξεκινά!!! Συνέχεια με πιο Stoner ηχόχρωμα και άλλη εναλλαγή....και άλλος πειραματισμός πιο στονεράδικος..... Τα λόγια είναι περιττά, ατμόσφαιρα στα ύψη και μου θυμίζει λίγο τους Kasabian και εδώ είναι το συμπέρασμα.... Αυτό που ακούμε....Δεν είναι Indie, δεν είναι Stoner είναι απλά και λυτά TRIBAL ROCK!!! 3 ήχοι μαζί έδωσαν αυτό το πανέμορφο αποτέλεσμα καθώς αποδεικνύουν πως στην μουσική δεν υπάρχουν ταμπέλες και ταβάνια αλλά ελευθερία!!!

Ατμόσφαιρα Alternative και συνέχεια με το ομότιτλο κομμάτι του δίσκου.... Modern Panic..... ακούς ηχόχρωμα και Tempo Portishead από το αξιαγάπητο και ιστορικό Glory Box και φυσικά ανατριχιάζεις μέσα από τον πιο έντονο ρυθμό της κιθάρας..... ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ!!! Μία ανατριχίλα και μισή χωρίς να υπάρχει αύριο!!!

Colours..... Διακρίνω εδώ πιο πολύ μελωδία και ομορφιά στην μουσική!!!! Πανέμορφο και με ντραμς που σε γυρνάνε σε εποχή Muse τότε που ήταν στα ντουζένια τους!!!

Fossils και συνεχίζεται ο ρυθμός να ξεσηκώνει τα πάντα!!!! Μπάσο και κιθάρα παντρεύονται παθιασμένα με την χημεία μεταξύ του συγκροτήματος να είναι τέλεια συγχρονισμένη!!! Σαν να κλείνεις τα μάτια σου και να θες στο μυαλό σου να ξαναπαίξει αυτό το κομμάτι γυρνώντας σε εποχές απολιθωμάτων που υπέρ του δέοντος οφείλουμε να αναγνωρίσουμε μία τεράστια ιστορία που κρύβουν όλα όσα μας διδάσκει η ιστορία και όχι να τα αγνοούμε!!! Μου άρεσε πολύ η πινελιά από Queen που έβαλαν στο μπάσο και την κιθάρα στο Tempo της σύνθεσης αλλά με δική τους παραλλαγή και με εναλλαγή στο πιο υπερυψωμένο ύφος τα λόγια είναι περιττά!!!

Gas Station People οι τίτλοι τέλους με μία ξεχωριστή πινελιά πιο......Δεν ξέρω πως να το εξηγήσω.... Σαν να σε βάζει σε λήθαργο και να ξεκινάει τόσο αρμονικά..... Τα παλαμάκια από πίσω είναι ότι καλύτερο με το σόλο κιθάρας να τα κάνει όλο πανέμορφα!!! Μία πολύ σοβαρή δουλειά που τελειώνει σαν να λέει στον κόσμο καληνύχτα και να σκοτεινιάζει τα πάντα και την Σελήνη να υψώνεται στα μαύρα πέπλα. Ίσως πιο ρομαντικό. Φέρνει πολλές εικόνες στο μυαλό, Post Rock , Alternative και μία αύρα που είναι πρωτότυπη, η οποία χρειάζεται εδώ στην Ελλάδα για να υπάρξει εξέλιξη.

Η Ελληνική σκηνή έχει δώσει πολύ πράμα από ποικιλία κόσμων στην μουσική και τα τελευταία χρόνια, διαπιστώνω πως αξίζει τον κόπο να σημειωθεί πως αυτό που κάνει η Ελλάδα ξέρει να το κάνει πάρα πολύ επαγγελματικά άμα θέλει. Μία δουλειά που είναι εκτιμητέα χωρίς ταμπού στο τι παίζουν, αυτό μου αρέσει από τις μπάντες, ο πειραματισμός και η θέληση για να κάνουν πράγματα. Πιστεύω πως το "Alarm" το έχει ξεπεράσει κατά πολύ, μία ώριμη δουλειά που αξίζει να ακουστεί και να υποστηριχθεί.

Στις 15 Φεβρουαρίου θα παρουσιάσουν το νέο τους δημιούργημα στην Θεσσαλονίκη και πιο συγκεκριμένα στο Eightball, να'στε όλοι εκεί για μία πολλά υποσχόμενη βραδιά!!!!

Βαθμολογία: 90/100

Για το Rock Da Vinci,

Φαν Βαλ Νουέβο