Korn - Requiem (Album Review)

"Μη φοβάστε τόσο πολύ τον θάνατο, όσο μια ανεπαρκή ζωή"

~ Bertolt Brecht ~

Το 14^ο studio album των Korn κυκλοφόρησε στις 4 Φεβρουαρίου του 2022 και φέρει τον τίτλο “Requiem”. Είχαμε να ακούσουμε νέα μουσική τους από το 2019, όταν κυκλοφόρησε το “The Nothing”, ένα αξιόλογο άλμπουμ. Με την κατάσταση της πανδημίας, φαίνεται να δόθηκε η ευκαιρία στην μπάντα να δουλέψει καλά το καινούριο άλμπουμ, ώστε να μην απογοητεύσει. 

Μία πρώτη ακρόαση δίνει την αίσθηση του διεστραμμένου, εναλλακτικού ήχου των Korn που γνωρίζουμε τόσο καλά. Αν το εξετάσουμε σε βάθος βέβαια, βρίσκουμε και κάποια καινούρια μουσικά στοιχεία, ένα βήμα παραπάνω θα λέγαμε από τον προηγούμενο δίσκο.

1. Το άλμπουμ ξεκινάει δυναμικά με το τραγούδι “Forgotten”. Το συγκεκριμένο θυμίζει αρκετά τον γνωστό ήχο των Korn. Μία παρόμοια συνταγή με το “The Nothing” με κάποια καινούρια στοιχεία.

2. Στη συνέχεια, το “Let The Dark Do The Rest” έρχεται να δώσει έναν άλλον αέρα. Κάτι νέο, κάτι διαφορετικό. Προφανώς αν το ακούσει κάποιος γνώστης θα αναγνωρίσει ποια μπάντα παίζει, αλλά δε παύει να είναι ένας καινούριος και ενδιαφέρον ήχος.

3. Το τρίτο τραγούδι με τον τίτλο “Start The Healing” ξεκινάει πιο χαλαρά, και ξεσπάει στο ρεφραίν. Πολύ καλό τραγούδι, με ωραίους στίχους όπως “I can take it all away, the feelings. Break apart the pain and start the healing”, από την άλλη το breakdown είναι κάπως μέτριο. Επαναλαμβάνεται συνέχεια η φράση “The more you fall for it, the more is starts to stick”. Κάτι θέλει να πει ο ποιητής, απλά δε κολλάει με το υπόλοιπο κομμάτι.

4. Ακολουθεί το “Lost In The Grandeur” κι ίσως είναι το τραγούδι με το πιο ενδιαφέρον ηχόχρωμα. Στην αρχή θυμίζει κάτι από τα παλιά, δίνοντας πάντα και κάτι καινούριο. Μετά έρχεται το ρεφραίν, στο οποίο παρατηρούμε ότι είναι αρκετά διαφορετικό από αυτό που περιμένεις να ακούσεις, σε εκπλήσσει ευχάριστα με μεγάλο σημείο αναφοράς τα breakdown φωνητικά.

5. Πέμπτο στη σειρά, το “Disconnect” ξεκινάει με πιο βαρύ ήχο και ξανά στο ρεφραίν γίνεται πιο μελωδικό. Γενικά αυτό είναι ένα repeated pattern του άλμπουμ.

6. Στο νούμερο έξι βρίσκουμε ένα διαμαντάκι. Το “Hopeless And Beaten” είναι από αυτά τα τραγούδια που είναι απαισιόδοξα και αισιόδοξα ταυτόχρονα. Καταπληκτικό ρεφραίν! Πάλι εμφανίζεται ως ένα μελωδικό τραγούδι, χωρίς να χάνεται το χαρακτηριστικό Nu Metal ύφος της μπάντας.

7. Συνεχίζουμε με το “Penance Of Sorrow”, το οποίο έχει ένα πολύ δυνατό ξεκίνημα. Οι στίχοι χτυπάνε πιο βαθιά, συγκριτικά με τα υπόλοιπα τραγούδια. “Go, go, go! (Never be free) I can’t break it, I can’t fix it” Εδώ δε μιλάμε για έναν άνθρωπο που παλεύει με τους δαίμονές του, αλλά για κάποιον που έχει παραιτηθεί από τη μάχη.

8. Στο 8^ο τραγούδι “My Confession” τα vocals κολλάνε με τη μουσική, υπάρχει κάποια αλληλεπίδραση, ένα παιχνίδι ερώτησης-απάντησης αν θέλετε. Ξανά, ο ακροατής κατανοεί ποια μπάντα ακούει, ταυτόχρονα όμως υπάρχει πρωτοτυπία.

9. Και το άλμπουμ κλείνει θεαματικά με το “Worst Is On Its Way”. Για ακόμα μια φορά, ο διεστραμμένος και εκκεντρικός ήχος των Korn έρχεται να υπογράψει ποια μπάντα έφτιαξε αυτόν τον δίσκο. Και τι πιο χαρακτηριστικό από ένα επικό το scatting στο breakdown!

Σε τελική ανάλυση, το άλμπουμ είναι ακόμα μία αριστουργηματική δουλειά του συγκροτήματος. Υπάρχει κύριο θέμα, ο θάνατος, κι αυτό φαίνεται στα λόγια. Οι στίχοι είναι αξιόλογοι, αν και συχνά γίνεται επανάληψη. Aν κάτι πρέπει να σημειωθεί είναι ότι παρατηρείται κάποια "αφηρημάδα" ανάμεσα στο τραγούδι και τη μουσική. Είναι φορές που τα vocals του Jonathan Davis δίνουν την αίσθηση πως δεν αποδίδουν το 100% των ικανοτήτων τους.

Αυτές βέβαια, είναι απλά κάποιες λεπτομερείς σημειώσεις, γιατί η γενική εικόνα του δίσκου είναι εξαιρετική και αφήνει τον ακροατή ικανοποιημένο. Οπότε όχι μόνο δεν απογοήτευσαν, αλλά εντυπωσίασαν.

Σαφέστατα, λόγω της ιστορίας τους και της άριστης δουλειάς που έχουν παρουσιάσει τόσα χρόνια, δε νομίζω ότι με παίρνει να τους κρίνω αυστηρά. 

Θεωρώ λοιπόν ότι το “Requiem” είναι ένα άλμπουμ που σίγουρα αξίζει. Να το ακούσετε, αν δεν έχετε κάνει ήδη, χωρίς δεύτερη σκέψη!

Βαθμολογία: 85%

Για το Rock Da Vinci,

Ολυμπιάδης Μακρυγιάννης