Evergrey - A Heartless Portrait (The Orphan Testament) (Album Review)

"Make sure you know who you are, before someone else tells you who to be"

Μετά από ένα μόλις χρόνο από τη κυκλοφορία του Escape of the Phoenix, το οποίο έκανε πάταγο σε διάφορα διεθνή charts, η σουηδική Progressive Metal (ή για πολλούς Melodic Heavy Metal) μπάντα Evergrey, κυκλοφόρησε στις 20 Μαΐου 2022, το 13o album τους με τίτλο A Heartless Portrait (The Orphean Testament). Το νέο αυτό album αποτελεί μια σύνθεση 10 κομματιών και διάρκειας περίπου 50 λεπτών. Οι συστάσεις για το συγκρότημα είναι περιττές καθώς βρίσκονται στο χώρο για 25 περίπου χρόνια με την πορεία τους να είναι ανοδική, album με album, καταφέρνοντας να προσελκύσουν εκατομμύρια fans ανά την υφήλιο.

Πριν ξεκινήσουμε την ανάλυση του δίσκου, αξίζει να αναφερθούν κάποιες λεπτομέρειες σχετικά με αυτόν. Το πιο αξιοσημείωτο γεγονός το οποίο αποτελεί και την ειδοποιό διαφορά σε σχέση με τις προηγούμενες δουλειές των Evergrey, είναι η μεταγραφή στην Napalm Records. Τα 12 προηγούμενα album ήταν όλα παραγωγής της AFM Records, οπότε θα έλεγε κανείς ότι η μπάντα έχει ανέβει κατακόρυφα επίπεδο σε ότι αναφορά τη παραγωγή. Να υπενθυμίσουμε ότι η Napalm Records έχει στο ενεργητικό της μπάντες από τα μεγάλα σαλόνια της metal σκηνής όπως οι Accept, οι Moonspell, οι Dagoba, οι Lord Of The Lost και άλλες πολλές. Κάτι που σίγουρα θα εξασφάλιζαν οι Evergrey από αυτή τη συμφωνία θα ήταν υψηλής παραγωγής video clip. Και έτσι έγινε. Στα τρία singles με τίτλους Save Us, Midwinter Calls και Blindfolded υπήρξε και το αντίστοιχο video clip σκηνοθεσίας Patric Ullaeus, ένας εκ των κορυφαίων σκηνοθετών και κινηματογραφιστών της μουσικής βιομηχανίας, του οποίου δουλειές είδαμε πρόσφατα από άλλες σουηδικές μπάντες όπως των Arch Enemy, των In Flames, των Within Temptation κ.α.

Το A Heartless Portrait ηχογραφήθηκε στα στούντιο του Top Floor που βρίσκεται στο Gothenburg, παραγωγής Tom S. Englund (vocals) και Jonas Ekdahl (drums), και mastering Jacob Hansen.

Ένα από τα πιο όμορφα χαρακτηριστικά του album, είναι και το artwork που είναι μια δημιουργία του Γιάννη Νάκου από τα Remedy Art Design. Αποτελεί μια συνδυαστική απεικόνιση πλανητών, βιβλίων, φαναριών, βιβλίων και κορακιών που αναδεικνύουν ακράδαντα το epic στοιχείο.

Save us: Πρώτο single για το A Heartless Portrait, το οποίο στη τριλογία των video clips τοποθετείται χρονικά στο τέλος. Το album ξεκινά χωρίς intro, μπαίνοντας κατευθείαν στο ψητό. Ατμοσφαιρικό και δυναμικό κομμάτι με τα φωνητικά του Tom στο ρεφρέν να δημιουργούν μια μελωδικότητα χωρίς φυσικά να χάνεται το heavy στοιχείο κυρίως λόγω της συμβολής του Jonas στα drums τα οποία προσδίδουν ένταση και δυναμισμό. Αξιοσημείωτα είναι τα ηχογραφημένα φωνητικά fans που φωνάζουν, πορώνοντας σε ακόμη περισσότερο.

Midwinter Calls: Θα το πω όσο πιο αντικειμενικά μπορώ αλλά το Midwinter Calls είναι ένα ΕΠΟΣ με όλη τη σημασία της λέξης. Ένα τραγούδι που κατ’ εμέ είναι ικανό να συμπεριληφθεί μέσα στα καλύτερα της χρονιάς. Εξίσου δυναμικό ξεκίνημα με εξαιρετική συνεργασία κιθάρας και πλήκτρων. Ο ρυθμός των πλήκτρων καθιστά το τραγούδι πιο ατμοσφαιρικό. Τα vocals του Tom δε χρειάζεται να τα εκθειάζουμε σε κάθε τραγούδι καθώς το performance του και σε αυτό το δίσκο είναι top of the top. Τα ηχογραφημένα φωνητικά των fans υπάρχουν και σε αυτό το κομμάτι, τα οποία μαζί με το βασικό riff της κιθάρας και των πλήκτρων, μου έχει καρφωθεί στο μυαλό και πετάγεται από το πουθενά σε άκυρες στιγμές. Αυτό είναι εξάλλου και το στοιχείο που το κάνει να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα τραγούδια. Επίσης το solo είναι αψεγάδιαστο, το οποίο μαζί με τα keyboards δημιουργούν μια μελωδία εξίσου αξιομνημόνευτη.

Ominous: Είναι ίσως το μοναδικό τραγούδι του δίσκου που δε με ξετρέλανε. Το μόνο που συγκράτησα είναι η καταπληκτική φωνή του Tom και το solo το οποίο θεωρώ είναι το μόνο μέρος του τραγουδιού που υπάρχει μια ξεκάθαρη και στρωτή ροή στον ήχο. Η σύνθεση των οργάνων είναι λίγο άναρχη χωρίς κάποιο επικρατέστερο ρυθμό ώστε να μπορεί κανείς να προσαρμοστεί. Το Ominous έχει μια κλίση προς το Progressive Metal καθώς είναι ένα τραγούδι που θα μπορούσαν να βγάλουν οι Dream Theater για παράδειγμα. Καθόλου κακό σαν φιλοσοφία, αλλά κατά προσωπικής μου γνώμης κακή εκτέλεση. Στιχουργικά, το Ominous αναφέρεται στην μοναχικότητα καθώς και στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε στη ζωή. Η θεματολογία του album είναι το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα του δίσκου και θα αναλυθεί παρακάτω.

Call out the Dark: Παρόμοιας φιλοσοφίας με το προηγούμενο αλλά με καλύτερη σύνδεση των οργάνων. Άλλο ένα τραγούδι με μια βόρεια, χειμωνιάτικη χροιά, χαρακτηριστικό όχι μόνο των Evergrey αλλά και των περισσότερων σουηδικών συγκροτημάτων. Το τραγούδι ξεκινά εντελώς ατμοσφαιρικά με τονισμένα πλήκτρα και ξαφνικά εξελίσσεται σε μια μουσική σύνθεση με symphonic και power γνωρίσματα. Όμορφη η χημεία μεταξύ των μελών, με τις κιθάρες και τα πλήκτρα να δημιουργούν ακόμη μια φοβερή μελωδία, η οποία πλαισιώνεται από τα άγρια και γεμάτα ένταση drums του Jonas Ekdahl.

The Orphean Testament: Το tempo ανεβαίνει ξανά και το The Orphean Testament, με διάρκεια 6:30 λεπτών είναι ένα κλασσικό τραγούδι Evergrey, το οποίο εντυπωσιάζει με την heavy όψη του. Κομμάτι για headbanging, groove κιθάρες και έντονα και δυναμικά drums. To εν λόγω κομμάτι θυμίζει λίγο εποχές Hymns for the Broken (2014). Αξίζει να σημειωθεί και το solo στα πλήκτρα προς το τέλους του τραγουδιού.

Reawakening: Το εν λόγω τραγούδι στιχουργικά ακολουθεί το μοτίβο των προηγούμενων. Με μια μικρή διαφορά ότι τονίζεται το γεγονός ότι πάντα υπάρχει ελπίδα και χρόνος για ένα πληγωμένο και δυστυχισμένο άτομο να επουλώσει τις πληγές του να αναγεννηθεί και να συνεχίσει να ονειρεύεται. Για να το κάνει αυτό, θα πρέπει να αφυπνιστεί και να κοιτάξει κατάματα τη σκληρή πραγματικότητα και να αντιμετωπίσει τους φόβους του. Από μουσικής άποψης δόθηκε περισσότερος χώρος στα πλήκτρα για να καθοδηγήσουν τη μελωδία, με τα υπόλοιπα όργανα να ανεβάζουν την ένταση λίγο πριν το ρεφρέν. Το solo σε αυτό το κομμάτι είναι ένα από τα πιο αξιοσημείωτα του album καθώς έχουν μια ιδιαίτερη χροιά την οποία δεν μπορώ να περιγράψω. Θα καταλάβετε όμως άμα το ακούσετε.

The Great Unwashed: Τραγούδι που μαγνητίζει τον ακροατή με την groove και αστραφτερή ενορχήστρωση που ρέει ανάμεσα στην έντονη δυναμική των οργάνων και τo next level performance στα φωνητικά. Απίστευτο intro με τις κιθάρες και τα πλήκτρα να δημιουργούν συμβατικό heavy κλίμα. Κλασσικό μουσικό μοτίβο Evergrey με heavy κύριο μέρος και μελωδικό ρεφρέν. Εξαιρετική η μετάβαση από το ένα solo στο άλλο, που είναι το πιο ξεχωριστό στοιχείο του τραγουδιού.


Heartless: Μια ευαίσθητη ambient εισαγωγή παρασύρει τον ακροατή στο Heartless και προσφέρει έναν από τους πιο συναρπαστικούς στίχους του άλμπουμ, ακολουθούμενοι από ένα απίστευτα όμορφο ρεφρέν και ποικιλία σε ρυθμό για να δημιουργήσει μια υπέροχη εμπειρία ακρόασης. To ρεφρέν είναι αρκετά κολλητικό με τα lyrics να είναι γεμάτα νόημα και συναίσθημα τα οποία εντείνονται στο μέγιστο από τη χροιά του Tom, ο οποίος είναι ειδικός σε αυτό. Τα lyrics είναι τα εξής:

"Untie my beliefs end. I'm tired of breathing you. Tired of dreaming. Of times that won't come true. So tired of feeling. I'm tired of feeling you. And all this time that I've lost. I've lost to you."

Blindfolded: Τρίτο single του album, το οποίο στη τριλογία των video clip τοποθετείται χρονολογικά στην αρχή και απεικονίζει, με λίγα λόγια, ότι η μπάντα δημοσίευσε απόρρητες πληροφορίες που εκθέτουν την κυβέρνηση και αυτούς που κυβερνούν τον κόσμο, με αποτέλεσμα να γίνονται στόχος ξεκινώντας ένα ατελείωτο ανθρωποκυνηγητό. Από μουσικής άποψης είναι κλασσικό, old school Evergrey κομμάτι. Εκτελεσμένο στο υψηλότερο tempo για αυτό το album όντας πιο heavy και γρήγορο από τα υπόλοιπα.

Wildfires: Τα φώτα χαμηλώνουν, η ατμόσφαιρα γίνεται πιο έντονη και το μόνο που μένει είναι μια κιθάρα, τα πλήκτρα και ο Tom Englund να γράφει τον επίλογο αυτού του εγχειρήματος. 100% μπαλάντα χωρίς distorted κιθάρες και έξαλλα drums, το τραγούδι αυτό κλείνει το A Heartless Portrait με ένα μελαγχολικό και έντονο συναισθηματικά τόνο που δε θα μπορούσε να ήταν καταλληλότερος με βάση όσα έχουμε και ακούσει και βιώσει προηγουμένως.

Ξεκινώντας από το μουσικό κομμάτι, αξίζει να τονίσουμε το πόσο παραγωγικοί είναι οι Evergrey τα τελευταία χρόνια. H παραγωγικότητα τους είναι τρομακτική καθώς έχουν βγάλει 3 δίσκους σε 4 χρόνια. Από τη μία αυτό ήταν μια εκτόξευση για τη μπάντα καθώς και το The Atlantic (2019) και το Escape of The Phoenix (2021), έφτασαν αρκετά ψηλά στα μουσικά charts, από την άλλη αυτό μπορεί να λειτουργήσει αρνητικά καθώς ο χρόνος είναι λίγος για να μπορέσουν να πειραματιστούν και να βγάλουν κάτι διαφορετικό. Το A Heartless Portrait είναι ένας κλασσικός δίσκος Evergrey χωρίς πολλές διαφορές από τον προηγούμενο δίσκο. Αυτό, δεν είναι κακό απαραίτητα γιατί ήταν ένας εξίσου καλός δίσκος. Το album είναι μια εντυπωσιακή απόδειξη του γεγονότος ότι ενώ το σουηδικό συγκρότημα δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα σε αυτό το επίπεδο που έχει φτάσει, εξακολουθεί να δείχνει με εκπληκτικό τρόπο, ότι η ικανότητα και οι στόχοι τους δεν βλέπουν όρια, καταγράφοντας άλλη μια επιτυχία στο εντυπωσιακό βιογραφικό τους.

Αυτό το μαγευτικό ταξίδι μέσα από τα progressive και heavy στοιχεία, και την έντονη συναισθηματικότητα τα οποία τονίζονται επανειλημμένα από την ηχητική μελαγχολία και τους συναρπαστικούς στίχους, αφήνουν τον ακροατή άφωνο και επανατοποθετούν τους Evergrey στην κορυφή της σουηδικής σκηνής. Η σημαντικότερη συμβολή σε αυτό το εγχείρημα είναι αδιαμφισβήτητα του Tom S. Englund, ο οποίος κατ’ εμέ είναι μια από τις καλύτερες και επιδραστικότερες φωνές της heavy metal σκηνής. Όλα τα τραγούδια είναι επικεντρωμένα πάνω του καθώς αυτός καθοδηγεί την ένταση και το συναίσθημα του κάθε κομματιού, με τα μουσικά όργανα να χτίζουν γύρω σε αυτό που προσφέρει ο τραγουδιστής τους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα όλα τα ρεφρέν αυτού του δίσκου να είναι κολλητικά και από άποψης στίχων αλλά και άποψης μελωδίας.

Στιχουργικά, υπάρχει μια νοηματική ροή και αυτό είναι κάτι που το κάνει να ξεχωρίζει. Η θεματολογία, όπως ήδη αναφέρθηκε, αντικατοπτρίζει τον πόνο και τη δυστυχία που βιώνουν οι άνθρωποι, ο καθένας με το δικό του τρόπο και για τους δικούς του λόγους. Επίσης τονίζεται η ανάγκη να αναγεννηθούμε και να κάνουμε στην άκρη τους φόβους μας και ό,τι μας κάνει δυστυχισμένους. Δείχνουν προφανέστατα, ότι η κοινωνία και ο κόσμος γενικότερα είναι άδικος και κακός και καμιά φορά ο μόνος που μπορούμε να εμπιστευτούμε είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Σίγουρα όμως δεν μένουν μόνο σε αυτό, αλλά μας παρακινούν να σταματήσουμε να φοβόμαστε να εκφραστούμε και κυρίως να ονειρευόμαστε. Γιατί η ζωή είναι πολύ μικρή για να αφήσουμε τους φόβους μας να μας κυριεύσουν και να μας εμποδίζουν από το να προχωρήσουμε παρακάτω.

Βαθμολογία: 90%

Για το Rock Da Vinci,

Album Review: Δημήτρης Μαδέλης (Sauron)

Edit Promo Pic: Fan Val Nuevo (Gandalf)