Αχέροντας - Malocchio: The Seven Tongues Of Daemon (Album Review)

"Υπάρχουν νύχτες που οι λύκοι είναι σιωπηλοί και μόνο το φεγγάρι ουρλιάζει."

~ George Carlin ~ 

Οι Αχέροντας επέστρεψαν με τον διάδοχο του "Psychic Death-The Shattering of Perceptions" , ονόματι "Malocchio: The Seven Tongues Of Daemon" που κυκλοφόρησε στις 14 Μαρτίου μέσω της Zazen Sounds και με αυτό το πόνημα , είναι έτοιμοι να μας προσφέρουν ένα ακόμα σκοτεινό ταξίδι για άλλη μια φορά κυρίες και Κυρίοι. 7 Τραγούδια , 42 Λεπτά ακατέργαστου και χαοτικού Black , που είναι ικανό να καλύψει τους πιο απαιτητικούς οπαδούς του είδους.

Ας αρχίσουμε λοιπόν:

Ο δίσκος ξεκινάει με το κομμάτι "Lucifer – Breath Of Fire”, το συγκεκριμένο κομμάτι δεν αστειεύεται μια αβυσσαλέα κραυγή από τον V.P Sorcerer μας υποδέχεται και προμηνύει το τι θα ακολουθήσει, το κομμάτι έχει εξαιρετικές μελωδίες και σου περνάει αμέσως το συναίσθημα που θέλει, ακούγοντας το αρκετές φορές μπορώ να εντοπίσω κάποια στοιχεία από παλιότερες δουλειές των Watain εποχές “Casus Luciferi”, πάντα όμως μένοντας στον ιδιαίτερο ήχο που διέπει τους Αχέροντας. Τέλος έχω να προσθέσω πως το riff με το οποίο το κομμάτι κλείνει είναι πραγματικά επικό.

Νούμερο 2 και "Leviathan-The Fervent Scales In Reverence",η αρχή του κομματιού σίγουρα θα θυμίσει σε πολλούς τις παλιές καλές εποχές των Beherit,όμως αυτό δεν κρατάει για πολύ η συγκεκριμένη σύνθεση έχει έναν πολύ σημαντικό παράγοντα στα χέρια της την «έκπληξη» μέσα σε λίγα λεπτά η μπάντα κατάφερε να περάσει από όλα τα λημέρια του Βlack metal.

Παντρεύει αρμονικά Black thrash ,Symphonic, Aκόμα και Doom και όλα αυτά μέσα σε λίγα λεπτά. Όμως οι Αχέροντας δεν έχουν πει την τελευταία τους λέξη ακόμα ,φτάνοντας αισίως στην μέση του κομματιού η δομή του αλλάζει για ακόμη μια φορά και μας δείχνει τα δόντια του με μια riffαρα που ξυπνάει πονεμένες αναμνήσεις που ο καθένας μας έχει βυθισμένες στο υποσυνείδητό του. Η συγκεκριμένη μελωδία έχει έντονα στοιχεία από Dissection και σίγουρα θα γυρνάει στο κεφάλι μου για πάρα πολύ καιρό. (Μust για τον κάθε λάτρη του genre ).

Συνεχίζουμε με το "Belial-The Enn Of Beliya’al", ο V.P συνεχίζει να μας προσφέρει απλόχερα μια τελετουργική ατμόσφαιρα και στο τρίτο κομμάτι αυτού του δίσκου. Φωνητικά τα οποία σου θυμίζουν μια αρχαιά και ξεχασμένη κατάρα και αμέσως μετά το ιδρυτικό μέλος των Αχέροντας να εξαπολύει Growls & Screams τα οποία είναι ικανά να σου παγώσουν το αίμα. Το κομμάτι είναι πιο χαλαρό σε θέμα ταχύτητας από τα προηγούμενα αλλά είναι κάτι το οποίο ο δίσκος χρειάζονταν. Η τελετή έχει ξεκινήσει και μας περιμένει.     

Νούμερο 4 και "Satan-Exaltation Of Unbeing" , σίγουρα οι περισσότεροι γνωρίζουμε την ιστορία του Έκπτωτου Άγγελου και ο V.P από όσο φαίνεται την γνωρίζει καλύτερα από όλους μας ένα άκρως μελωδικό  κομμάτι με αποκορύφωμα το  εξαιρετικό solo που κλείνει τον κύκλο του τραγουδιού. 

"Choronzon-Webs Of Alienation", η μελαγχολική αρχή του κομματιού που μιλάει για τον δαίμονα που είναι γνωστός ως Demon of Dispersion, μου θυμίζει πολύ τους None από Αμερική, τα εξαίρετα φωνητικά από τον V.P συνεχίζουν και σε αυτό το κομμάτι αλλά αυτήν την φορά είναι πιο ωμά και βίαια, επίσης το drumming είναι σε άλλο επίπεδο.

Νούμερο 6 "Hecate-Queen Of The Crossroads", η θεά της μαγικής τέχνης του κάτω κόσμου και μοναδικό παιδί των τιτάνων Πέρση και Αστερίας , κοσμεί τον τίτλο αυτού του κομματιού. Πολύ ωραία βρίσκω την επιλογή της χορωδίας στην αρχή του κομματιού καθώς και την απαγγελία που επέλεξε ο V. P να ενσωματώσει κατά την διάρκεια του κομματιού, ακόμη εξαιρετική είναι η επιλογή του πιάνου για το κλείσιμο του τραγουδιού. Ένα πολύ μελωδικό & όμορφο κομμάτι που σίγουρα θα σας κρατήσει συντροφιά και δεν θα περάσει απαρατήρητο.

Και φτάνουμε στο τέλος του δίσκου "Δράκων-Apotheosis", δεν έχω να πω πολλά για το κομμάτι πραγματικά νοιώθω λίγος να το κρίνω, από που να αρχίσω από την επική απαγγελία η οποία γίνεται στα ελληνικά , από τις απόκοσμες κραυγές που κάνεις δεν ξέρει από πιο μπουντρούμι της κόλασης έχουν ξεπηδήσει, ή από την εξαιρετική μουσική που ντύνει όλα τα προηγούμενα. Το κομμάτι είναι αψεγάδιαστο. (και το προσωπικό μου αγαπημένο).

Θεωρώ πως είμαστε πολύ τυχεροί σαν ακροατές που αυτό το σχήμα έχει σαν βάση την χώρα μας , συνήθως στα άρθρα μου κάνω μια μικρή περίληψη για τα καλά και τα κακά σημεία του κάθε δίσκου αλλά ο συγκεκριμένος το μόνο κακό που έχει είναι ότι τελειώνει.

Βαθμολογία : 90%

Για το Rock Da Vinci,

Μιχαήλ-Άγγελος Διακογεωργίου (Rhodian)