O Chris Kirk (Flames - Guitar & Songwriter) στο Rock Da Vinci: "η μουσική είναι ψυχική ενέργεια αν δεν σε καταλαβαίνει ο άλλος δεν πρόκειται να κάνεις κάτι καλό."

Flames, ένα όνομα μία ιστορία που γράφτηκε με χρυσά γράμματα στον χώρο της Ελληνικής Thrash Metal σκηνής και ξεκίνησε το 1984. Το 2001 επανενώθηκαν ξανά και από τότε είχαν ελαττωθεί κατά πολύ οι εμφανίσεις τους με αποτέλεσμα να χαθεί ένα θρυλικό Line Up για την Ελληνική Metal σκηνή του 80. Κάπως έτσι γυρίσαμε την μηχανή του χρόνου στο 1984 και πριν από λίγες μέρες, πραγματοποιήσαμε μία πολύ ωραία κουβέντα μέσω Skype μαζί με τον ιδρυτή,συνθέτη και κιθαρίστα της μπάντας , Chris Kirk , ο οποίος μίλησε στο Rock Da Vinci και μέσα από τις ερωτήσεις του Φαν Βαλ Νουέβο μας αναλύει την ανοδική πορεία των Flames μέχρι και σήμερα.

Rock Da Vinci: Chris καλησπέρα και καλώς ήρθες στο Rock Da Vinci, μεγάλη μου τιμή για μένα προσωπικά που σε φιλοξενούμε στο περιοδικό μας. Λέω να ξεκινήσουμε λίγο ανάποδα και θα σε γυρίσω περίπου στα 80’s εκεί που εσύ με τον Αδερφό σου στην Ελλάδα ιδρύσατε τους Flames και μάλιστα σε μία εποχή όπου όλα ήταν πρωτόγνωρα για τα Ελληνικά δεδομένα και ξέρανε κατά κύριο λόγο από Ελλάδα τον θρυλικό Socrates, τους Aphrodite’s Child , τους COO, τους NEMO , τους ΜΩΒ κτλ. Με λίγα λόγια δεν υπήρχε τόσο πολύ Metal όσο υπήρχε στα 90’s έτσι δεν είναι; Πως σας είχε αντιμετωπίσει ο κόσμος αυτές τις εποχές, ειδικά όταν ιδρύσατε τους Flames στην Αθήνα;


Chris: Καλησπέρα, δική μου τιμή που με προσκαλείτε στο περιοδικό σας. Αυτοί που προανέφερες είναι μία δεκαετία μεγαλύτεροι από εμάς, είναι 70's, δεν ήταν μέσα στα ακούσματα μας, όταν ακούγανε κάποιοι Socrates, εμείς είχαμε αρχίσει ήδη να ακούμε Iron Maiden , Black Sabbath κτλ. Είχαμε άλλα ακούσματα.
Γενικότερα ήταν μία εποχή στην οποία αν θες να μάθεις μία μπάντα, την μάθαινες μόνο από περιοδικά η από κασέτες η από αλληλογραφίες, αλλιώς δεν σε ήξερε κανένας. Φαντάσου όταν ξεκινήσαμε την μπάντα, μπήκαμε κατευθείαν με δίσκο και μας ρωτούσαν αν είμαστε οι Flames , τους λέγαμε ναι και δεν μας πίστευαν. Τότε υπήρχαν πολλά μαγαζιά στα οποία είχαμε παίξει και μαζεύαμε κόσμο.

Rock Da Vinci: Εσείς παρόλα αυτά καταφέρατε να “ταυτιστείτε” με την ιστορία των Slayer, ξέρεις όπως στο κλαμπάκι του Los Angeles όπου είχαν εμφανιστεί και κατάφεραν να κλείσουν συμφωνία με την Metal Blade Records, έτσι και εσείς καταφέρατε να κλείσετε συμφωνία με την “FM Records”, την μεγαλύτερη τότε δισκογραφική στην Ελλάδα για το ντεμπούτο του 85 “Made In Hell”, στο οποίο απ’ότι καταλαβαίνω είχες πιο πολύ επιρροές από το NWOBHM παρά από το Thrash Metal, ενώ άκουγες υποθέτω πολλά σκληρά πράγματα έτσι;


Chris: Καταρχήν η "συνταγή" παίζω σε κλαμπάκι και κλείνω συμφωνία με δισκογραφική, αποδείχθηκε επιτυχής χαχα... Έχει γίνει παγκόσμιο φαίνόμενο πλέον να σε ακούνε σε μαγαζιά και σε διάφορα στέκια. Κάναμε μία γνωριμία με τον Νίκο της FM Records , ο οποίος πειραματίζονταν και ήταν στην αρχή της εταιρείας τότε και κάπως έτσι μας πρότεινε συνεργασία, όπως συνεργάστηκε και με τους Vice Human και κάπως έτσι έπιασε τον Heavy Metal κύκλο, πράγμα που ήταν κάτι πρωτοποριακό για τα δεδομένα της Ελλάδας γιατί τότε ήταν όλα σκυλάδικα, δεν υπήρχε τόσο πολύ το Metal. Μας πήρε 6 μήνες για να προωθήσουμε τον δίσκο μας, κάναμε συναυλίες και ταυτόχρονα γράφαμε και νέο υλικό. Ήταν πολύ δύσκολο αυτό και φαντάσου ότι τότε υπήρχε 8κάναλο Studio και έπρεπε να τα μάθουμε για να μπούμε και να γράψουμε το "Merciless Slaughter" , το οποίο ήταν και η συνέχεια ηχογράφησης των κομματιών που ήταν γραμμένα και ήταν πιο Extreme.

 
Rock Da Vinci: Πάντως έχω διαπιστώσει ότι πολύς κόσμος υπερεκτιμάει αν μου επιτρέπεις το “Merciless Slaughter” παρά το ντεμπούτο σας η το “Summon The Dead” που εντάξει ότι και να πούμε είναι λίγο για αυτό το “Μνημείο”.


Chris: Κοίτα δεν γράφαμε για τον κόσμο, γράφαμε αυτό που αισθανόμαστε εμείς. Φαντάσου άλλος άκουγε Iron Maiden με Di Anno και άλλος σκότωνε όποιον άκουγε με Di Anno Iron Maiden χαχα. Θυμάμαι το "Merciless Slaughter" είχε γραφτεί σε VideoΚασέτα και τότε τα ξέρανε αυτά οι τεχνικοί , οι ηχολήπτες και βγάζανε καλύτερο ήχο. Είχαμε πάει σε ένα Studio στην Καλλιθέα για να ηχογραφήσουμε και θυμάμαι τραβάγανε τα μαλλιά τους, το'χανε κάψει τελείως χαχα Λέγανε θα μας τρελάνουν αυτοί με αυτά που γράφουν. Έπρεπε να μπούμε στην διαδικασία , να εξηγήσουμε ότι έτσι παίζουμε και άντε μετά να βγάλεις άκρη με τους ηχολήπτες, φαντάσου τους φέρναμε δίσκους από άλλους καλλιτέχνες τους οποίους αρνιόντουσαν να ακούσουν και μας λέγανε "τι είναι αυτά τώρα", λόγο επειδή ήταν λαϊκά, παρόλα αυτά βγάλανε μία άκρη.

 

Rock Da Vinci: Έχω παρατηρήσει πάντως ότι στην Metal σκηνή της Ελλάδας ήσασταν τα 2 άκρα. Οι Vavel από την Σαλόνικα και εσείς από την Αθήνα.. Υπήρξε γενικότερα ανταγωνισμός μεταξύ σας αυτήν την εποχή; Το ρωτάω αυτό γιατί ξέρεις είχα ακούσει ιστορίες ότι οι Αθηναίοι σνόμπαραν τους Θεσσαλονικείς και το αντίστροφο.

Chris: Δεν είχαμε σχέση με την Θεσσαλονίκη, αν λέμε τους ίδιους ήμασταν στο ίδιο Studio αλλά δεν είχαμε το ίδιο στυλ, αυτοί παίζανε πιο Heavy/Power. Θεσσαλονίκη είχαμε παίξει στον Ελίσποντο αλλά με άλλη μπάντα. Δεν είναι εύκολο να συνεννοηθούν πολλές μπάντες μαζί, κάναμε Festival με πολλά συγκροτήματα αλλά με το ζόρι.

Rock Da Vinci: Παρόλα αυτά είστε ίσως από τα μετρημένα στην μία παλάμι συγκροτήματα που ανοίξανε ένα τεράστιο μέρος της Heavy Metal αφρόκρεμας σε παγκόσμιο επίπεδο. Motorhead, Sodom,Destruction, Kreator , ήταν να συνεργαστείς με τον τραγουδιστή των Bonfire αλλά δεν πραγματοποιήθηκε τελικά, είστε ουσιαστικά θρύλοι για τα Ελληνικά Δεδομένα της Thrash Metal σκηνής.


Chris: Κοίτα όταν είσαι στο ξεκίνημα μίας φάσης και το δουλεύεις τότε προχωράει το θέμα, γίνονται πράγματα. Από παλιά είχα ένα κόλλημα , επειδή θεωρούμασταν λίγο παρακμιακοί γιατί τότε μας κυνηγούσαν οι αστυνομικοί επειδή ήμασταν χεβιμεταλάδες, είχαμε περάσει πάρα πολλά, μία φορά θυμάμαι κάναμε διάλειμμα από την ηχογράφηση του "Merciless Slaughter" και είχαμε πάει να νοικιάσουμε το "Evil Dead" σε βιντεοκασέτα και ήρθαν και μας πιάσανε, είχε γίνει χαμός τότε. 
Αυτή η εποχή πραγματικά ήταν δύσκολη, ένας μεσσαίωνας με αποτελέσματα πολλά Group να καταπιέζονται και να μην μπορούν να αναπνεύσουν. Το κόλλημα μου και ο "καημός" μου ήταν να πάω το Metal στα σαλόνια και να κάνουμε συναυλίες σε μεγάλους και επίσημους χώρους, συναυλίες τότε Sold Out, τρελάθηκαν οι ιδιοκτήτες απορρούσαν τι γίνεται, γούσταρε ο κόσμος. Δεν κάνανε ζημιές , προσέχανε τους χώρους τους. Θυμάμαι στο Club 22 μας είχαν προτείνει να κάνουμε συμφωνία για να παίξουμε με τους Motorhead , νομίζω είχε γίνει τον Νοέμβριο του 88'. Όσο πιο πολύ μοιράζεσαι την σκηνή με μεγάλα ονόματα, χτίζεις και όνομα. Φαντάσου τότε με πέρνανε από την Γερμανική Thrash Metal σκηνή μπάντες και με λέγανε "Chris άνοιξες αυτούς μαζί με τους Flames" κτλ. Παίζει μεγάλο ρόλο να κάνεις και δημόσιες σχέσεις. Με αποτέλεσμα να παίξουμε με πολλές μεγάλες μπάντες, όπως Tankard, Destruction , Exodus , Kreator κτλ.



Rock Da Vinci: Θα ρωτήσω κάτι λίγο χαζό, αλλά θα το τολμήσω. Είστε 2 προσωπικότητες από την Γερμανία σωστά; πως προέκυψε εδώ να καταφέρεις να δημιουργήσει την μπάντα; Εννοώ είχες κάποιες ρίζες από Ελλάδα γιατί σε’χω ακούσει να τα μιλάς πολύ καλά τα Ελληνικά και μου κάνει τρομερή εντύπωση.


Chris: Όχι όχι από δω είμαι, η μπάντα δημιουργήθηκε μετά την στρατιωτική θητεία μου. Τότε είχα σταματήσει από την Σχολή της πολεμικής αεροπορίας γιατί ήταν και η δουλειά μου αυτή.


Rock Da Vinci: Οφείλω να ομολογήσω πάντως ότι σχετικά με την V την κιθάρα σου, μου ήρθε πολύ έντονα στο δικό μου μυαλό, ότι γενικά είχες επηρεαστεί από τον Rudolf Schenker των Scorpions η τον Wolf Hoffmann των Accept, δεν ξέρω είναι κάτι που μου ήρθε πολύ έντονα στο μυαλό ισχύει αυτό; Πέραν των Black Sabbath η των Maiden που όλοι μουσικά έχουμε επηρεαστεί, ειδικά από το διαμάντι “Number Of The Beast”.


Chris: όχι όχι καμία σχέση από Schenker άκουγα μόνο MSG. όσον αφορά τους Maiden θυμάμαι τους είχαμε δει το 83 στην Ελλάδα και είχαν βγει για καφέ και μπύρα. Αυτό που μου θύμησες με άγγιξε και το νοστάλγησα πάρα πολύ, να βλέπεις τώρα τον Dickinson 25 χρονών παλικαράκι. Τότε είχε φέρει ένα δισκάκι, το οποίο είχε μόνο το Flight Of Icarus και λέει θα σας βάλουμε ένα δείγμα από την νέα μας δουλειά να ακούσετε. Τότε ήταν η εποχή του "Number Of The Beast" και όταν άκουσα το νέο τους υλικό συγκινήθηκα πάρα πολύ, γιατί λέγανε όσον αφορά την θεματολογία για ιστορία της Ελλάδας κτλ. Οπότε ήταν διπλή η χαρά για μένα και μία εξίσου μεγάλη εμπειρία.

Running Wild Live In Rodon Club , 25/2/1989

Rock Da Vinci: Είχες συμμετάσχει και στο Βίντεο των Kreator για το θρυλικό έπος “Betrayer”, πες μου λίγο τι σου έχει μείνει από κείνη την συνεργασία με έναν από τους θρύλους της Thrash Metal σκηνής, Mile Petrozza;


Chris:εεε ναι ήμασταν εκεί χαχαχ... Οι Kreator ήταν μία πολύ απλή μπάντα, πολύ χαβαλέ, πολλές εξόδους, είχα γνωρίσει και τον Manager τους θυμάμαι. Μας είχαν ακούσει από τους Sodom πολύ καλά λόγια, το βίντεο θυμάμαι ότι το γυρίσαμε το μισό στο Soundcheck της συναυλίας, άλλα στην Ακρόπολη με δικό μας εξοπλισμό , άλλα κοντά στο Ηρώδειο και γενικότερα σε διάφορα τοπίο.

Rock Da Vinci: Πάντως για τους λάτρηδες της Ελλάδας έχει συναισθηματική αξία το συγκεκριμένο κομμάτι, μίας και γυρίστηκε στην Ελλάδα. Γενικότερα οι Γερμανοί μουσικοί έχουν μία ιδιαίτερη αγάπη στην Ελλάδα.


Chris: Όλοι οι Γερμανοί την έχουν , λόγο Ήλιου, Τοποθεσίας και ιστορίας. Αλλά να σου πω κάτι; Δεν μπορείς να δεις και τις 2 όψεις εφόσον δεν το ζεις. Είναι το απίστευτο ότι μπορεί μεγάλα ονόματα στην χώρα τους να παίξουν μπροστά σε 80 - 100 άτομα και να παίξουν εδώ Ελλάδα και να γίνει της τρελής από κάτω όπως έκαναν οι Kreator. Τότε στην Βουλγαρία όταν έπεσε το τοίχος του Βερολίνου και άνοιξε το Ανατολικό Μπλόκ είχαν παίξει μπροστά σε 20.000 άτομα και είπαν "WOW εδώ είμαστε". Στην Ελλάδα γενικότερα υπήρχε πάρα πολύ δίψα για live , πολύ φτώχια και για αυτό πιο πολύ προτιμούσαν να παίζουν στην Ελλάδα , γιατί γίνονταν live και γέμιζαν χώρους. Τότε δεν υπήρχαν κινητά, το ζούσες και πλέον με την τεχνολογία ο κόσμος έχει γίνει πιο "παγωμένος", δεν είναι όπως τότε.

Rock Da Vinci: Αυτό το'χα ζήσει στο Hills Of Rock το 18' ....Τώρα θα έρθω στο κεφάλαιο “Molon Lave” την εταιρεία με την οποία και συνεργάστηκαν οι επίσης θρυλικοί Piranha, που μέσω αυτής της εταιρείας κυκλοφορήσατε το “Nomen Illi Mors”, το 1992. Πως προέκυψε αυτό; 

Chris: "Όνομα αυτού θάνατοι". Ήταν μία πολύ δύσκολη περίοδος για μένα, είχε φύγει ο αδερφός μου, ο ντραμερ και ο τραγουδιστής της μπάντας για να εκπληρώσουν την στρατιωτική θητεία, είχα μείνει μόνος μου και τότε με τον Θωμά που είναι πολύ φίλος μου γράφαμε μαζί κάποια κομμάτια. Αυτός στην φωνή και εγώ στην Κιθάρα. Είχαμε πολύ καλές προθέσεις να συνεργαστούμε σε κάτι ανεξάρτητο. Ήταν θυμάμαι κάτι κομμάτια που δεν είχαν τελειοποιηθεί τελείως, δεν είχαν τελειώσει καν φαντάσου ότι ήταν άλλα ενός λεπτού κτλ. Αποφασισαμε να το κανουμε με εναν ανεξαρτητο παραγωγο που ειχε και ενα υπογειο στουντιο εκει στην αρχη της Ιπποκράτους που ήταν στημμένο επί τόπου, είχε γίνει χαμός με το να κυκλοφορήσει γρήγορα ο δίσκος, είχε γίνει ένας άγριος τσακωμός, γιατι  ένα βράδυ που πηγαμε γαι remix τα βρηκαμε ολα κλειδωμενα με αποτελεσμα το υλικο να μεινει ημιτελες Μετά πήγαμε να τα βρούμε στις συναυλίες  που ως Flames είχαν γίνει Sold Out. 
Ευτυχώς ήταν ένας δίσκος που κυκλοφόρησε με περίπου 300 δείγματα και είπαμε να το ξεχάσουμε, ήταν μία βλακεία, ένα κακό Timing και φυσικά θα το ξανακάνουμε με πίο σοβαρή εταιρεία , γιατί η τελευταία σοβαρή εταιρεία ήταν η Black Dragon και τότε ήταν να πάμε σε γερμανική εταιρεία, την Noise Records για την οποία μας έκανε πρόταση μία Ατζέντης της εταιρείας που συνόδευε τους Kreator, η Barbara Meyer και ήταν αυτή που φορούσε την κουκούλα στο βίντεο των Kreator. Τα είχαμε βρει αλλά μετά είχαμε χαθεί στην διαδρομή και πιστεύω πως αν μέναμε στην ίδια εταιρεία τώρα ίσως και να ήμασταν στην Noise και λογικά θα'μασταν και σε περιοδεία μαζί με τους Kreator, αλλά δυστυχώς οι συνθήκες μας τα έφεραν αλλιώς. Προσπάθησα μαζί με τον Θωμά να συνεχίσουμε τους Flames , αλλά δεν υπήρχε πλάνο και απλά παίζαμε σε συναυλίες έτσι για να υπάρχουμε. Ο δίσκος είχε βγει πολύ γρήγορα και ξεχάστηκε, κάποια κομμάτια ο Θωμάς τα έκανε πρόσφατα επανηχογράφηση σε μία ανεξάρτητη δουλειά του. Ήθελα να ξαναγράψω τα κομμάτια από τις 3 πρώτες δουλειές, αλλά μου λέγανε θα χαλάσει το Feeling και θα'ταν κρίμα, πες μου εσύ την γνώμη σου χαχα.


Rock Da Vinci: Η αλήθεια είναι πως για μένα, πρόκειται για μερικά από τα καλύτερα Thrash Metal Album που άκουσα στην ζωή μου. Λοιπόν συνεχίζουμε. Πολλές συναυλίες, πολύς κόσμος να σας θαυμάζει και να σας αποθεώνει από κάτω, πολλές τιμητικές για εσάς και πολλά άλλα. Μέχρι το 1996, μετά σταματήσατε όμως να κυκλοφορείτε δίσκους, πως και έτσι; Θέλω να πω οι οπαδοί που σας ακολουθούν πιστά σας είχαν “Χάσει” δισκογραφικά. Τι σας οδήγησε στο να μείνετε στον πάγο τόσα χρόνια από τον χώρο των συναυλιών; 16 χρόνια μετά πραγματοποιήσατε το πρώτο σας live στο Gagarin 205 της Αθήνας αν δεν κάνω λάθος, ως Headliners μαζί με τους Convixion & Crimson Fire για τα 25 χρόνια κυκλοφορίας και 2 χρόνια μετά στο Fuzz μαζί με Suicidal Angels και Verdict Denied & Hammercult ανοίξατε τους Sepultura, στην περιοδεία προώθησης του “Kairos”.

Chris: Ναι ναι το 10 μαζί με Convixion & Crimson Fire και μετά το 12 μαζί με Suicidal Angels & Sepultura. Κοίταξε την δεκαετία του 90, είχε γίνει χοντρή ζημιά στον Heavy Metal χώρο, είχαν αρχίσει να αναπτύσσονται διάφορα είδη μουσικής, ειδικά τότε το Alternative Rock , To Stoner και η Grunge ήταν πολύ στα ντουζένια της και θεωρώ εγώ ότι τότε γράφανε τα Metal συγκροτήματα πολύ κλισέ πράγματα , με αποτέλεσμα να γίνουν πιο εμπορικοί. Φαντάσου ότι το "In Agony Rise" του 96 αν δεν υπήρχε παραγωγός, δεν θα το κυκλοφορούσα, είχε καταντήσει τηλεοπτικό Show η μουσική , ήταν η χειρότερη εποχή το 90. Μπορεί να άκουγα Nirvana κτλ. Αλλά στο Metal διαπίστωσα ότι κάποιες μπάντες, προσπαθούσαν να τις αντιγράψουν , παράδειγμα οι Kreator προσπαθούσαν να πειραματιστούν σε πιο Alternative ακούσματα.

Rock Da Vinci: Στο Endorama Εννοείς?


Chris: Ναι ναι ήταν μία εποχή που έκανε ζημιά σε όλες τις μπάντες, δεν ήθελα να αντιγράψω αλλά να κάνω κάτι δικό μου.


Rock Da Vinci: Και τώρα έρχομαι στο 2018, στο έτος όπου βγήκαν φήμες ότι έχετε ξεκινήσει σύνθεση για νέο δίσκο σωστά;


Chris: Πρόπερσι ναι, κοίτα όλο αυτό το διάστημα έχω συσσορεύσει την μουσική πάνω από 10ετία για πολλούς δίσκους, είπαμε κάποια στιγμή να κάνουμε ένα Reunion όπως αρχίσαμε το 86' , η μουσική επικοινωνία είχε ελαττωθεί κατά πολύ επειδή όλοι μας χαθήκαμε και έχει χαθεί και η χημεία που είχαμε τότε. Η μουσική επικοινωνία είναι κάτι σημαντικό για μία μπάντα μέσα από τις πρόβες ειδικά μετράει 100% , σε κάθε μας live φαντάσου είχαμε κάποιους Live Members αλλά δεν ήταν το ίδιο με αυτούς που ήμασταν ως σταθερή μπάντα, γιατί παίζει ρόλο με ποίον είσαι αδερφός, στην μπάντα πρέπει να'μαστε αδέρφια όλοι. Δεν είναι μόνο ότι μαζευόμαστε 5 τέλειοι μουσικοί και βγάζουμε ένα έπος , όπως κάνανε οι Meshuggah που εκεί και οι 5 είναι δάσκαλοι μουσικής. Δεν υπάρχει όμως το Feeling της πρωτοτυπίας να γουστάρουμε και όχι να φέρω παρτιτούρες έτοιμες. Το 18 όταν παίξαμε στα Τρίκαλα, γουστάραμε πολύ , ναι είχαμε αρχίσει κάποια κομμάτια να γράφουμε , απλά λείπει το θέμα πρόβες , ξεκινήσαμε να γράφουμε τα κομμάτια μας στο Studio του Bob Κατσιώνη , ο οποίος είναι ένας εξαιρετικός επαγγελματίας στο μουσικό κομμάτι. 

Rock Da Vinci: Πραγματοποιήσατε μέχρι στιγμής μόνο 3 συναυλίες μέσα στα τελευταία 10 χρόνια , πως και αποφασίσατε να ελαττώσετε τόσο πολύ τις συναυλίες σας;


Chris: Ήταν καθαρά επιλογή μας, εμείς είμαστε μία Studio μπάντα και όχι live Band. Θυμάμαι στα Τρίκαλα είχα συγκινηθεί τόσο πολύ που νοστάλγησα την εποχή του 80, να βλέπω μπροστά φίλους που έβλεπα από το Club 22 , από το Rodon Club και γενικότερα έβλεπα παλιούς φίλους που έκαναν ακριβώς τα ίδια όπως το 80 και να γίνεται χαμός από κάτω και από νέους φίλους, ήταν σαν θαύμα.

Εννοείται δεν απορρίπτουμε το κομμάτι live, απλά θέλουμε να το οργανώσουμε σωστά όταν θα'μαστε και έτοιμοι. 

Εκεί που θα ήθελα να ξαναπαίξω πάρα πολύ , είναι στο Eightball, από κει έχω πάρα πολύ καλές εμπειρίες και έχω ζήσει πολύ καλές στιγμές μαζί με τον Βαγγέλα εφόσον γνωρίζει και από Γερμανία πολύ καλά.



Rock Da Vinci: Σας πετυχαίνουμε σε περίοδο, που είναι τόσο δύσκολη, ειδικά με το Covid 19 είναι μία κατάσταση πολύ ζόρικη ειδικά από άποψη κοινωνικοποίησης αν μου επιτρέπεις, έτσι δεν είναι;


Chris: Ναι μας πάει ένα βήμα πίσω, κανείς δεν μιλάει για τίποτα πλέον, όλος ο κόσμος έχει πάθει μεγάλη νείλα απ'αυτό που συνέβη , το Φθινόπωρο καλά καλά δεν ξέρουμε τι θα γίνει.

Rock Da Vinci: Τι να πω μακάρι να πάνε όλα κατευχήν και να τελειώσει αυτό, τώρα όσον αφορά το νέο δίσκο, θα ήθελες να μας δώσεις μερικές πληροφορίες; (Που θα ηχογραφηθεί, πότε θα κυκλοφορήσει, τίτλος δίσκου, ποίο Label θα σας εκπροσωπήσει κτλ.)


Chris: Κοίτα ήταν να έρθουμε σε επαφή με την Nuclear Blast, αλλά δεν προχώρησε, επειδή η Black Dragon είχε κλείσει. Πλέον οι δισκογραφικές δεν εξυπηρετούν εύκολα πλέον πρέπει να τους πληρώσεις δεν σε πληρώνουν όπως παλιά. Οπότε θες απλά μία καλή διαμονή στην εταιρεία και τίποτα άλλο. Πλέον οι μπάντες συντηρούνται από τα Merch και αυτό με το ζόρι δεν είναι όπως παλιά που για να παίξεις σε ένα μεγάλο φεστιβαλ πρέπει να πληρώσεις η αν δεν πάνε καλά τα live δεν έχει πληρωμή, παλιά σου δίνανε κάτι παραπάνω και σε στήριζαν κυρίως οικονομικά, τώρα αυτό πάει, έχει καταντήσει εμπορική η φάση πλέον. Αν δεν έχεις δικό σου Merchandise, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Όσον αφορά το κομμάτι εταιρεία δεν ξέρουμε ακόμα , θα εξαρτηθεί καθαρά από το πόσο σωστά θα κυκλοφορήσει η δουλειά μας, γιατί αν το κυκλοφορήσω και το γράψω μόνος μου, σε μία μέρα θα'ναι στο Internet free , οπότε προτιμώ να γίνει κάτι σωστά και με αξιοπρέπεια.


Rock Da Vinci: Ζούμε σε μία εποχή, όπου έχει πεθάνει το Feeling των συναυλιών, σε λίγες συναυλίες θα δεις χαμό πλέον και έβλεπα κιόλας από πλάνα εποχής 80’s – 90’s – 00’s και κάποια κατάφερα εγώ τουλάχιστον και σίγουρα κάποιοι από το περιοδικό καταφέραμε να προλάβουμε μερικές δυνατές συναυλίες, ειδικά στα πανεπιστήμια η σε διάφορους χώρους στην Ελλάδα, που γίνονταν πανικός στις συναυλίες. Εσένα τι θα σου μείνει από τις παλιές εποχές που βίωσες;


Chris: Θα μου μείνει η ατμόσφαιρα της υποδοχής, όταν πριν την συναυλία μας χαμήλωναν τα φώτα, η σιωπή από τον κόσμο , ο οποίος περιμένει ανυπόμονα να ανέβεις On Stage. Ήταν συγκεκριμένοι οι θόρυβοι θυμάμαι πριν το live ατμοσφαιρική και όταν βγαίναμε ο ντραμερ μας έδινε ρυθμό από το Bass που ακούγονταν σαν πυροβολισμός από κανόνι μπαμ μπαμ μπαμ. Αυτό λοιπόν θα μου μείνει , η σιωπή του κόσμου πριν την αφιξή μας στην σκηνή και την όλη αυτή ατμόσφαιρα από το Intro μας και με το που ανεβαίναμε να γίνεται της τρελής από κάτω. Άλλο να στο λένε και άλλο να το ζει κανείς.

Rock Da Vinci: Σαν τα Show των Running Wild η των Judas Priest στα 80's. Τι συμβουλή θα έδινες σε κάποιον που βρίσκεται στα πλαίσια ίδρυσης νέου σχήματος;


Chris: Πρώτα απ'όλα να ξέρει τον λόγο για τον οποίο το κάνει, γιατί αν δεν το κάνεις γιατί το αγαπάς δεν έχει νόημα, γιατί η μουσική είναι μία δουλειά και υπάρχουν άτομα που ζούνε απ'αυτό και αυτοί που ζουν απ'αυτό είναι και οι γνωστοί. Έχω γνωρίσει μπάντες που κάνανε ότι κάνανε με τα λεφτά του μπαμπα και θυμάμαι λέγανε ότι έχουν μπάντα και δεν τους ήξερε κανείς. Οπότε η συμβουλή είναι να το κάνεις γιατί το αγαπάς, αλλιώς είναι μπάντα της πλάκας και πάνω απ'όλα να ξέρει τα άτομα που θα μπουν στην μπάντα και πάνω απ'όλα να επικοινωνεί μουσικά, η μουσική είναι ψυχική ενέργεια αν δεν σε καταλαβαίνει ο άλλος δεν πρόκειται να κάνεις κάτι καλό.

Rock Da Vinci: Ποία είναι η γνώμη σου για την Ελληνική σκηνή, υπάρχει κάποιο συγκρότημα που θα ξεχώριζες από τα καινούργια σχήματα;


Chris: Περνάνε και τα χρόνια γρήγορα χαχα.. Υπήρχαν πολλές μπάντες μία εξ'αυτών είναι οι Suicidal Angels οι οποίοι μου θύμισαν 80's,, έχουν πολύ ενέργεια επί σκηνής, τον Σάκη των Rotting Christ τον ακούω και ζει απ'αυτό οπότε Respect δεν μπορώ τίποτα να πω για αυτόν τον άνθρωπο και κάνει πολύ καλή δουλειά σαν μουσικός. Γενικότερα τα νέα ονόματα δεν τα πολυ παρακολουθώ για να'μαι ειλικρινής , μία μπάντα που εκτιμώ πολύ είναι οι Tidal Dreams , όπως και να'χει φυσικά και θα στηρίξω την Ελληνική σκηνή είτε είναι νέα, είτε παλιά.

Rock Da Vinci: Λοιπόν, Χρήστο σε ευχαριστώ πάρα πολύ για τον πολύτιμο χρόνο σου, ανυπομονώ να ακούσω το νέο σας πόνημα, καλή τύχη στην προώθηση της μουσικής σας και φυσικά θα χαρώ πολύ να σας παρακολουθήσω επί σκηνής. Ο τελευταίος λόγος για το κλείσιμο της συνέντευξης ανήκει σε εσένα.


Chris: Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον κόσμο που ξέρει το όνομα μας και υποσχόμαστε ότι αυτό το όνομα θα εξελιχθεί σε μουσική όπως παλιά , σημασία έχει ότι δεν κρεμάσαμε τα παππούτσια μας, αντιθέτως έχουμε εξοπλιστεί με όργανα, με ενισχυτές και συνεχίζουμε να υπάρχουμε και με πολλές ιδέες και στον χώρο να'μαστε πάντα.


Line Up 2020 (Η τριάδα από το 1986):

Andy Kirk - Bass
Chris Kirk - Guitar , Vocals , Songwriting 
Alex Ossek - Vocals
Nick "Yngve" Samios - Drums

Official Website: https://flames.gr/
FB Page: https://www.facebook.com/flamesmetal/

Για το Rock Da Vinci,
Φαν Βαλ Νουέβο