EphemeraL - VII (Album Review)

"From Our Deepest Nightmares, To Our Darkest Days..."

 

Κάπου στην Θεσσαλονίκη το 2019 ξεκίνησε ένα συγκρότημα, μέσα από τους ήχους του Melodic Death Metal και όχι μόνον, ο λόγος για τους EphemeraL. Τρία άτομα, τρεις προσωπικότητες σαν τους 3 σωματοφύλακες, ένωσαν τις δυνάμεις τους και δώσανε σάρκα και οστά στην μουσική τους καθώς με μεγάλη χαρά παρουσίασαν τον Οκτώβριο, την παρθενική τους Μίνι κυκλοφορία με τίτλο "VII". Ένα EP αποτελουμενο από Επτά κομμάτια, Επτά Τίτλους, 7 Θάλασσες, 7 Θανάσιμα αμαρτήματα από τα οποία και μας ταξιδεύουν, όπως η τιμωρία που είχε υποστεί ο ίδιος ο Αλιγκέρι στην κόλαση του Δάντη. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή, για το τι ακούσαμε εδώ στο Rock Da Vinci

Όλα ξεκινάνε με μία υπέροχη εισαγωγή ταξιδιάρικη που σε γυρνάει σε εποχές Μεσσαίωνα , για να σε πάει από την Λαγνεία (Lust) στην Λαιμαργία (Gluttony) , που σε προκαλεί να μην θες να χορτάσεις με τους πειρασμούς που σε καταδιώκουν. 

Σκοτεινό αρμόνιο από πίσω, πιο Light κιθάρες που σου φέρνουν κατά νου, τις παλιές επιτυχίες των Children Of Bodom στους πρώτους 2 δίσκους και γενικότερα μία νοσταλγία από τον κύκλο της Finnish Melodic Death Metal σκηνής. 

Σε συνδυασμό με κάποιες κιθάρες πιο Heavy Metal στα σόλο, η Φωνή του Ηλία όπως θα διαπιστώσετε και εσείς δίνει αυτήν την κάπως εμπορική νότα, που είναι αρκετά ενδιαφέρουσα και δένει ωραία μέσα από τα Distorted φωνητικά του.

Απληστία (Greed) ένα ελάττωμα τεράστια, το αρκετό δεν είναι ποτέ αρκετό. Κομμάτι αρκετά επηρεασμένο και εμπνευσμένο από δουλειές των Firewind, απ'ότι φαίνεται ο κιθαρίστας έχει τεράστια επιρροή στον Gus G και αυτό είναι κάτι που φαίνεται από τα ριφς που'χει γράψει. 

Μου άρεσε πολύ, η διφωνία μεταξύ των καθαρών και Harsh φωνητικών , μου θυμίζει λίγο έναν "Αντίλαλο", θα χαρακτηρίσω απέναντι στο ίδιο το εγώ.

Οκνηρία (Sloth) και ο Ελληνάρας πίνει τον φραπέ του και δεν κοιτάει να δουλέψει αλλά να σκέφτεται μόνο την καλοπέραση του, δίχως να κοιτάξει τι γίνεται γύρω του. Ποικιλία ήχων μέσα,  με εναλλαγές φωνητικών από το πιο αφηγητικό στο πιο Extreme ύφος που αισθάνεσαι σαν να είναι 2 προσωπικότητες σε ένα σώμα. 

Συναντάμε μία ατμόσφαιρα πιο Blues στον ήχο της κιθάρας, αλλά μετά αρχίζει να ανεβαίνει η κιθάρα σε συνδυασμό με τα ντραμς.

Τώρα πάμε στο καλύτερο κομμάτι του δίσκου, ο λόγος για το Wrath που μας δείχνει πως ο άνθρωπος δεν ξέρει να συγχωρεί και επικρατεί ο εγωισμός στο ίδιο του το μυαλό. 

Εκφραστικότητα στα μπλαστίδια, πλήκτρα που θυμίζουν το Soundtrack του Last Of The Mohikans, μέσα από τις συνθέσεις του Trevor Jones και ένα σύνολο που σου δίνει μία γεύση χειμώνα, με αυτό το ψυχρό Melodeath που θυμίζει τις μελωδίες των Wolfheart, Wintersun και Eluveitie.  

8 λεπτά οργασμός, απλά & λυτά και με πολύ γεμάτη μουσική δίχως να την βαριέσαι!

Envy η απόλυτη ένδειξη ζήλιας με την κακιά έννοια, που όταν ο κόσμος βλέπει κάτι που προοδεύει, το κακολογεί από ζήλια και δημιουργείται κάπως έτσι και μία εμπάθεια απέναντι στον συνάνθρωπο αντί να χαιρόμαστε για αυτό η να επηρεαζόμαστε μουσικά ο ένας με τον άλλον, για αυτό και λείπει η αλληλεγγύη. 

Μου αρέσει το στοιχείο της "αγανάκτησης" και η ακουστική κιθάρα δείχνει την θλίψη που υπάρχει στο μυαλό του άλλου, όταν αντιλαμβάνεται την κατάσταση της συμπεριφοράς του.

Pride η απόλυτη αλαζονεία για το τίποτα, το απόλυτο κόμπλεξ ανωτερότητας που αποτελεί την έλλειψη ανθρωπιάς,αγωγής, παιδείας, ανατροφής γονέα. 

Ένα κομμάτι με πολύ ωραία μελωδία, λίγο μονότονο σε κάποια σημεία αφενός, αφετέρου όμως κάτι ωραίο σαν ιδέα. 

Αν κάτσουν και δουλέψουν λίγο παραπάνω, θεωρώ πως θα κάνουν μεγάλη επιτυχία, θα πω πως θα μπορούσαν τα κομμάτια τους, να είναι ακόμη και Soundtrack για ταινία φαντασίας η ακόμη καλύτερα για κάποιο Video Game RPG.

Το εξώφυλλο δυνατό, σαν να βλέπω Concept από Doctor Strange της Marvel η γενικότερα από παιδικά, ταινίες βασισμένες σε διάφορους ήρωες και πάει λέγοντας. 

Θεωρώ πολύ έξυπνη ιδέα το βιβλίο, γιατί η μουσική τους είναι σαν να σε προκαλεί σε ένα κεφάλαιο, το οποίο μέσα από τους στίχους τείνει την πραγματικότητα. 

Μου άρεσε πάρα πολύ το Concept του 7 κομμάτια, 7 θανάσιμα αμαρτήματα, τα οποία ταυτίζονται και με αυτό που ζούμε σε όλο τον κόσμο, κοινώς διακρίνω κάτι ρεαλιστικό. 

Έχουν μέλλον αλλά πρέπει να πειραματιστούν περισσότερο, περιμένω κάτι πιο δυνατό στην ολοκληρωμένη δουλειά, κατά τα άλλα πρόκειται για μία ωραία δουλειά με πολλούς ήχους μαζί, να δημιουργούν μία ωραία προσπάθεια. 

Ένα μεγάλο μπράβο στον Στέλιο Κοσλίδη για άλλη μία φορά, για την εξαίρετη δουλειά που έκανε στα κομμάτια του EP των EphemeraL. Συνεχίστε έτσι παιδιά και θα προοδεύσετε!

Τέλος δεν θα μπορούσα να σχολιάσω το όνομα του συγκροτήματος, που είναι φως - φανάρι η αγάπη τους απέναντι στο Φιλανδικό συγκρότημα Insomnium, δεν είναι καθόλου τυχαία άλλωστε η επιρροή τους στον Melodic Death Metal ήχο της Φιλανδίας.

Βαθμολογία: 70/100

Για το Rock Da Vinci,

Φαν Βαλ Νουέβο