Στρίψε Ίσα - Τα Μάτια Του Κόσμου (Album Review)

"Μην φοβάσαι την τελειότητα – δεν θα την φτάσεις ποτέ"

~ Σαλβανδόρ Νταλί ~

Πριν κρίνω, θα ήθελα να κριθώ:
Πριν αναλάβω το άλμπουμ, δεν γνώριζα την ύπαρξη του γκρουπ. Δεν τους έχω παρακολουθήσει live και ούτε είχα υπόψιν οτι θα έβγαζαν άλμπουμ. Συνεπώς η αποψή μου θα είναι, ελπίζω, όσο πιο «παρθένα» γίνεται.

Ας ξεκινήσουμε με το αρκετά απλό κι ενδιαφέρον art design, που προφανώς δεν είναι τίποτα άλλο... από ένα μάτι. Με ευχαρίστησε ιδιαίτερα η επιλογή αυτή, διότι απεχθάνομαι τα artwork σε νέα συγκροτήματα που προσπαθούν να πετύχουν κάτι grandiose και καταλήγουν να είναι τσαπατσούλικα και φτηνιάρικα. Ασφαλής επιλογή και όμορφη εκτέλεση.

Βάζω καφέ και αρχίζω να ακούω...

Το εισαγωγικό κομμάτι (Πληγές) είναι αρκετά προβλέψιμο σε progression και περιεχόμενο. Οι κιθάρες και τα ντραμς δεν ξεφεύγουν από ασφαλή περάσματα και presets, ενώ το μπάσο προσπαθεί να είναι λίγο πιο δραστήριο, επιτυχώς. Μπορώ να φανταστώ το κομμάτι να κάνει λίγο χαμό σε live εκτελέσεις, αλλά αυτό είναι όλο. Το επόμενο κομματάκι (Μαύρη Παρασκευή), ξεκινάει λίγο πιο μελαγχολικά, με ένα ενδιαφέρον πέρασμα στην κιθάρα και όμορφα συνοδευτικά λόγια. Μπαίνουν τα distortions και περιμένω να γίνει έκρηξη... Αλλά το ρεφρέν βγαίνει «ξεφούσκωτο» και generic. Δεν χαλάστηκα με το τραγούδι απο εκεί και πέρα, διότι είχε πολύ έξυπνα lyrics και ταίριαζε εξαιρετικά με το απογευματινό καφεδάκι. Πιστεύω ότι με λίγες αλλαγές και σουλούπωμα, θα μπορούσε να είχε γίνει κομματάρα, αλλά για πρώτο άλμπουμ ήταν πολύ ευχάριστο! «Τίμια» αρχή, λοιπόν...

Το τρίτο κομμάτι (Κάθε σου Γέλιο) πετυχαίνει να μου δημιουργήσει ένα συναίσθημα νοσταλγίας φέρνοντας στην αντίληψη μου, κομμάτια, όπως το Far Away των A7X, ειδικά στο crescendo. Πάλι, βέβαια ο ήχος της κιθάρας είναι προβλέψιμα «σεταρισμένος» και δεν δίνει το 100% της έκρηξης που θα περίμενα. Απο τα highlights του άλμπουμ όμως! Στη συνέχεια, όμως, με το τραγούδι «Εμμονές» το συγκρότημα μας κρατάει το ίδιο ύφος, αλλά το τραγούδι ακούγεται πιο «τσαπατσούλικο» από τα άλλα... Με προσγειώνουν αθελά τους από το μελαγχολικό σύννεφο που με είχαν ανεβάσει και μου υπενθυμίζουν οτι ακόμα ακούω το ντεμπούτο τους, που έχει βέβαια τραβήξει το ενδιαφέρον μου με το παραπάνω.

Βάζω δεύτερο καφέ και συνεχίζω...

Το «Ίσως Γυρίσω» έχει εξαιρετικά lyrics και ένα γρήγορο ρυθμό. Η μουσική είναι καλή σε σημεία, αλλά δεν συνοδεύει επάξια τους καλογραμμένους και κοινωνικοπολιτικά φορτισμένους στίχους. Πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση, όχι όμως αντάξια εκτέλεση. Το επόμενο, ομώνυμο με το άλμπουμ, τραγούδι έχει ένα πολύ μελωδικό ρεφρέν, αλλά και πάλι, είναι σε σημεία προβλέψιμο και απλοϊκό, το οποίο ίσως να οφείλεται και στην ενορχήστρωση τους η μουσική δεν δένει με τα vocals και δεν δίνει την ένταση που παρακαλάω να νιώσω...     

Το τελευταίο κομμάτι (Άυλος) ξεκινάει με υποσχέσεις και ωραία backing vocals, ενώ οι κιθάρες με καθοδηγούν ευχάριστα μαζί με το μπάσο. Μέχρι το τέλος είμαι αγκιστρωμένος... «κοίτα να δείς τι ωραία που θα το κλείσουν», σκέφτομαι. Όλα τα όργανα, σε τέλεια αρμονία επιτέλους μου προσφέρουν την έκρηξη που τόση ώρα έψαχνα... και το κομμάτι κλείνει απρόοπτα...σαν κάποιος να τους έκλεισε το διακόπτη! Το μόνο που θα πω για αυτό το τραγούδι είναι, ότι μακάρι στις live εμφανίσεις να τραβάνε το outro παραπάνω, γιατί υπερχειλίζει με συναίσθημα!

Η συνολική μου άποψη είναι θετική, με μερικούς αστερίσκους: Πιστεύω ότι το συγκρότημα πρέπει να εξερευνήσει περισσότερο τον ήχο και, κυρίως, τα vocals τους, διότι σε αρκετά σημεία χωλαίνουν σε σχέση με την προσπάθεια που φαίνεται ότι έχει καταβληθεί. Η μίξη που έχει γίνει στο άλμπουμ είναι σε μερικά σημεία...«αδύναμη» και οι κιθάρες, όπως τόνισα αρκετά, generic. Μακάρι το επόμενο βήμα να είναι πιο θαρραλέο.

Ναι, το άλμπουμ φυσικά και δεν είναι τέλειο, αλλά στην τελική «σιγά τα αυγά»! Το συγκρότημα μπορεί να γίνει ένας υποσχόμενος «παίκτης» στην ελληνική ροκ σκηνή, αλλά πρέπει στην επόμενή τους δουλειά να δουλέψουν πολύ πιο σκληρά!

Βαθμολογία: 60/100

Για το Rock Da Vinci,
Γιάννης Δελλής