Betty The Raccoon - Sunshine (Album Review)

"Λάμπει ο Ουρανός και η άνοιξη ξεκίνησε"

Η μπέτυ το Ρακούν.... Πρόκειται για μία μπάντα που παίζει κάπως ένα φάσμα μεταξύ Punk & Heavy Rock με κάποιες πινελιές Grunge. Ιδρύθηκαν το 2017 και δώσανε στην δημοσιότητα το ντεμπούτο Άλμπουμ τους τον Δεκέμβριο του 2019 με τίτλο "Sunshine".

Διαπιστώνω στο Άλμπουμ ένα αλήτικο εξώφυλλο, κάπως σαρκαστικό βλέποντας το Ρακούν να είναι έτοιμο για δράση, απ'ότι φαίνεται ο γραφίστας του Artwork έχει κόλλημα με τα κινούμενα σχέδια. Θα σκεφτείτε τώρα γιατί τα λέω όλα αυτά, βασιζόμενος στην αίσθηση των Alice In Chains & Truckfighters που μου δίνει η μπάντα στον βρώμικο ήχο της κιθάρας, μου κάνει μεγάλη εντύπωση που έχουν μία μεγάλη ανάμειξη Pop Rock και κάπως Grunge σε πολλά σημεία κάτι που το πρόσεξα ιδιαίτερα στο κομμάτι Hidebound.

Κάτι που θέλει μεγάλη δουλειά είναι η παραγωγή τους, όπως και ο ήχος τους. Μουσικά δεν λες άσχημη την μπάντα με την καμία, κάτι που θέλει βελτίωση λέγοντας το με μεγάλη σιγουριά είναι η φωνή και τα τύμπανα στα οποία ήθελα λίγη παραπάνω ένταση.  Χύμα ιδέες όπως και η σύνθεση παρατηρώντας ένα τελείως στάσιμο Motivo σε όλα τα κομμάτια τους κοινώς μία επανάληψη μόνιμη.

Σε ένα κομμάτι που πήγαν κάτι να κάνουν είναι στο Siege The Fight στο οποίο βλέπω μία αλητεία που μου αρέσει στην συνέχεια αλλά η αρμονία της φωνής λείπει πράγμα που είναι λίγο ενοχλητικό στον ακροατή. 

Αισθάνθηκα για να είμαι ειλικρινής, σαν να ακούω μία προσπάθεια από Sum 41 η Good Charlotte στο πιο μάταιο μουσικά για να είμαι ειλικρινής. Ένας δίσκος που σίγουρα έχει τα καλά του αλλά έχει και τα κακά του. Καλή κιθάρα, ωραία σόλο, καλός ρυθμός αλλά μέτρια ντραμς και φωνή όπως είπα παραπάνω.

Μου άρεσε πάρα πολύ η διασκευή που κάνανε, φέρνοντας εικόνες και ήχους από A Perfect Circle. Ξεκίνημα ατμοσφαιρικό και χαλαρό αλλά μετά ξεκινάει να βαράει όμορφα με πιο Grunge ύφος, αρκετά αξιέπαινο μπορώ να πω αλλά επιμένω στην φωνή κλάφτα χαράλαμπε.

Ήταν μία δουλειά σχετικά συμπαθητική, αλλά όχι ότι καλύτερο αλλά και ούτε κάτι καλό, ήταν κάτι μέτριο με τα καλά του και τα κακά του... Το ηχόχρωμα επαναληπτικό, αρκετά συμπαθητική κιθάρα, καλά σόλο, ντραμς μέτρια που θέλουν ακόμη δουλειά πολύ όπως και η φωνή διότι διφωνία δεν υπάρχει είναι σαν να ακούγονται 2 μουσικά όργανα σε διαφορετικό ρυθμό και αυτό είναι κρίμα. Παρόλα αυτά δεν θέλω να το καταδικάσω, γιατί υπάρχουν ιδέες που μπορούν να βελτιωθούν αλλά και να ωριμάσουν έχοντας αρκετά καλές επιρροές και αν τις χειριστούν σωστά θα φτιάξουν ένα πολύ καλό αποτέλεσμα.

Περιμένω στην επόμενη κυκλοφορία κάτι πολύ καλύτερο, συνεχίστε την προσπάθεια μην σταματάτε!

Βαθμολογία: 60/100

Για το Rock Da Vinci,

Φαν Βαλ Νουέβο